Lotta: de testfase

Plankenkoorts? Wie? Wat? Waar?

Ernests geliefde tuutjeskoord veegde mijn plankenkoorts meteen weer weg, en ik vloog er direct in. Ik had dan ook een deadline te halen! Gisteren doopten we Ernestje, en ik had Lilith beloofd dat ik een heel mooi kleedje voor haar zou maken. Een Lotta zou het worden, in een stofje dat ik speciaal met dit kleedje in gedachten had gekocht. En voor het eerst in mijn naaibestaan had ik zelfs besloten dat ik eerst een testversie zou maken, om ervoor te zorgen dat het kleedje zeker perfect paste.

Vorige donderdag vloog ik erin. Ik koos voor een stofje dat al heel lang in m'n kast lag te wachten op een gepast projectje. Het is er eentje van Moda, en ik heb geen idee meer waar ik het ooit haalde. Ik combineerde met effen rode voeringstof en limoenkleurige knoopjes uit mijn vaste naaiwinkeltje.

Ik tekende een maatje 4 jaar over, en verbreedde het bovenstuk een beetje naar onderen toe - ze is haar babybuikje nog altijd niet kwijt... Dat had ik niet moeten doen, vooraan is dat nog redelijk ok maar aan haar rug heeft ze daardoor echt over. Voor de echte feestkleedje heb ik dus ook voor de taillebreedte gewoon maatje vier jaar genomen, en dat is beter.

Voor de rest niets dan lof over Lotta! Wat een leuk patroontje! Ik maakte de versie met blinde rits en steekzakjes. Lotta is een patroontje dat haar goed staat - oef, ik kon dus voor haar feestkleedje bij mijn idee blijven.

Het feestkleedje raakte ook nog af tegen de deadline - ik moest het gisterenochtend nog zomen, maar ze schitterde! Nu nog even wachten op foto's...

Klein beginnen

En toen was hij daar plots terug. De naaitijd. Geen schoolwerk meer, avonden die ik weer naar eigen goeddunken mag vullen. En natuurlijk lonkten daar mijn twee maatjes. Maandenlang verwaarloosd, stof aan 't vergaren.
Het enthousiasme was dus groot! Maar dat was blijkbaar ook de plankenkoorts. Alsof ik nog nooit iets op mezelf genaaid had. Ik had een deadline, een kleedje voor Lilith wilde ik maken en zelfs eerst een testkleedje, maar ik durfde niet.
Draai gerust eens goed met uw ogen, denk bij uzelf over mij wat u wil, maar ik durfde begot niet in die stof beginnen knippen. Té lang geleden.

En dus restte mij maar één ding: klein beginnen. Ik liep al maanden te denken dat Ernest toch wel dringend een tuutjeskoord nodig had. De tuutjes vliegen hier vaak vrolijk in het rond, en de keren dat we al echt op zoek moesten op het moment dat dat ventje naar bed moest, zijn niet meer te tellen. Ik moest dus niet lang zoeken naar dat kleine beginnersprojectje.

Zo'n tuutjeskoord in elkaar steken is poepsimpel en op één-twee-drie gedaan. Eigenlijk op zich het bloggen niet waard, maar bon, u moet het mij vergeven.

Gedaan met verloren tuutjes, en bovendien blijkt dat ding ook heel tof speelgoed te zijn!

En o wat had ik de smaak meteen weer te pakken! Ik ben wat achter met foto's maken, maar het zal hier voorlopig niet meer van blogstilte zijn - oef!

Nog kroontjes

We vierden Ernestjes verjaardag bij C&V, vrienden die we leerden kennen op de praatavonden van Downsyndroom Vlaanderen. Hele lieve mensen, die een dochtertje met down hebben dat slechts een drietal weken jonger is dan ons ventje: kleine L.

Ze nodigden ons op één van die praatavonden uit voor een barbeque, en de eerste datum die leek te lukken voor beide kanten was 25 mei, Ernestjes eerste verjaardag, dus. Ernestje werd er gevierd, V. maakte twee heerlijke taarten: eentje voor Ernest om heerlijk mee te smodderen, en eentje voor de rest van het gezelschap, om gewoon op te eten.

C&V vonden Ernestjes kroon heel tof, en ik beloofde er ook eentje te maken voor kleine L. - en natuurlijk ook voor haar tweelingzusje I. Ik kreeg de twee kleuren mee die de meisjes het beste staan, en kon dus aan de slag.

Het was niet evident. De voorbije maanden had ik zo ongeveer nul-nada aan naaitijd. Ik heb een héérlijke lesopdracht achter de rug, maar wel een heel veeleisende, die mij bijna dagelijks tot 's avonds laat aan mijn bureau kluisterde. En daarna kon ik het, dag na dag, niet meer opbrengen om nog te beginnen naaien. Maar beloofd is beloofd, dus ik toog op de valreep nog aan de slag.

Groen en roze, op bestelling. Ik vind ze wel leuk samen.

Het zomert!

Er lag hier al een hele tijd een halterkleedje voor Lilith, bijna klaar. Ik moest enkel nog de elastiek in de rug wat strakker maken - dus gewoon eerst lostornen, strakker trekken en weer toestikken, as simple as that - en de zoom stikken. Maar aangezien ik de kampioen van het net-niet-helemaal-afwerken van mijn naaiprojecten ben, bleef dat dus gewoon liggen.

Met het zomerse pinksterweekend dat ons beloofd werd, kreeg ik eindelijk de spreekwoordelijk schop onder mijn kont en werkte ik het gisterenochtend af.

Het patroontje is alom bekend in blogland en is van Whole Grain Baby. Een paar jaar geleden vond ik het nog "te volwassen" voor Lilith, nu vond ik het toch al kunnen. Uiteindelijk past het haar, maar ben ik toch nog steeds meer overtuigd van het model van het halterkleedje dat ik een tweetal jaar geleden voor haar maakte. Het bovenstukje van haar nieuwe kleedje vind ik minder gepast, om de een of andere reden hou ik niet echt van de twee overlappende helften.
De striklinten maakte ik langer dan het patroon voorschreef, ik vind het beter zo - lekker lange striklinten, die Lilith wel geregeld doen schrikken omdat ze door het gekriebel denkt dat er een spinnetje over haar rug loopt...

En voor mijn eigen archief: ik maakte voor onze vier-en-een-half-jarige een maatje vier jaar, en dat past haar perfect.

Het stofje, daarvan ben ik daar weer wel helemaal overtuigd. Ik kocht het vorige zomer bij de Stoffenkamer. Het is er eentje van Timeless Treasures, een heerlijk zomers kleur groen met een fijn streepjesmotief.

Hoewel ik dus een beetje mijn twijfels heb bij het model, is Lilith er gelukkig gewoon heel blij mee. De rok zwiert - héél belangrijk, en het jurkje is lekker fris, dus het zal hier de komende maanden veel gedragen worden.

Eén jaar!

Of hoe het cliché over de tijd die vliegt ook hier weer realiteit werd. Hoe moeilijk ook te geloven, maar dat lieve manneke van ons, dat werd vandaag een jaar.

Ik haalde gisterenavond voor het eerst in tijden nog eens mijn naaimachine boven, en naaide een kroontje voor zijn verjaardag. Tot mijn verbazing heeft hij zelfs opgehouden!

Het werd een fijne dag vandaag. Ik vreesde vooraf dat ik misschien wat moeite zou krijgen met de herinneringen aan een jaar geleden, maar genoot gewoon van mijn manneke en zijn feestje. Heerlijk!

Gastoptreden

Die kleine charmeur van ons, die gaat zelfs al vreemd!

Vlug, ga hier eens kijken: gastoptreden

Jackie

Nooit zou ik een jasje voor Lilith maken. Nooit. Ik zag elk seizoen opnieuw mooie exemplaren passeren in blogland, maar het leek me té veel werk en nee, nooit never zou ik overtuigd kunnen worden.

Tot An van Ienemiene haar jackie-patroontje lanceerde, ik plots overal de meest prachtige versies van dit manteltje zag verschijnen en dat kleine stemmetje in mijn hoofd aan een offensief begon: "Misschien moet je toch eens..." , "Lilith zou zo mooi staan met..." , "Veel werk, tuurlijk, maar zie hoe mooi die versie nu toch weer is..."
En uiteindelijk ging ik overstag. Een Jackie voor Lilith zou het nieuwe naailesproject worden.

Ik vond heerlijk kleurrijke mantelstof bij Meky in Beerst. Die kleurtjes riepen meteen een lentegevoel op, en laat dat nu net zijn wat ik wilde vinden. Een chanelstofje, zo noemden ze het daar. Ik viel er als een blok voor. Meneer Piepow noemde het gordijnenstof, maar bon, laten we het erop houden dat hij er niets van kent.

Moest u trouwens overwegen om ook eens zo'n stofje te verwerken, dan is het misschien interessant om weten dat de stof verstevigd moet worden, om te voorkomen dat de draden lossen. Elk stuk apart heb ik moeten bekleden met vlieseline kufner - nog meer werk, en dat terwijl ik eigenlijk het prototype van een ongeduldige naaister ben...

Om de drukte van de stof wat te breken stak ik er een paspeltje tussen, en koos ik voor grote knopen. Dat ik daardoor ook grote knoopsgaten moest maken, daar dacht ik even niet aan. Ik heb dan ook ferm gezucht, toen ik snapte dat mijn machine automatische knoopsgaten van maximum 3cm maakt, terwijl ik er van 4,5cm moest hebben. Ik kreeg last van accute knoopsgatenkoorts, stelde de knoopsgaten altijd maar uit, maar zie, vandaag raapte ik mijn moed bijeen en nee, ik verpestte het jasje niet door de knoopsgaten te laten mislukken.

En zie, het manteltje dat ik nooit zou maken.

De binnenkant is een stofje dat het jasje net iets warmer maakt dan een echt zomerjasje. Putje zomer draagt ze toch geen jas, en deze is bedoeld voor lente en herfst. Het stofje is lekker zacht, en maakt het jasje volgens mij heerlijk om dragen.

Aangezien ik het in de naailes ineen stak, werkte ik in een volledige andere volgorde dan de handleiding voorschrijft. Op het punt dat zegt "Speld de verkeerde kant van de kraag vast langs de goede kant van de halslijn" begon ik te twijfelen, want "verkeerde kant op goede kant" druist in tegen mijn logisch naaiverstand. Ik deed het dus anders, volgens de instructies van mijn lerares, en ben nu eigenlijk heel benieuwd naar hoe dat gaat, met die verkeerde kant en goeie kant.  

Aanfoto's zijn er nog niet. Lilith was niet in poseermodus vandaag. Ze wilde het jasje amper passen, laat staan dat ze toeliet dat ik foto's maakte. Ze komen er nog wel, als madame weer wat beter gehumeurd is.