Al een jaar keek ze ernaar uit, zelfs al langer, maar sinds ze in de derde kleuterklas naar de generale repetitie van de eerste communicantjes mocht gaan kijken, zat het in haar hoofd: die eerste communie, dat zou dé grote dag worden. Ze kwam vorig jaar hyperenthousiast thuis, die dag, want ze had gezien dat ze daar mochten zingen en een tekstje voorlezen, en ze had ook al wel door dat ze dan een prachtig kleedje zou mogen dragen, en alles opgeteld zorgde dat voor een doldwaas enthousiast kind.
Dat kleedje, daar had ze toen ook een vast idee over. Een écht prinsessenkleed, wit-met-misschien-een-beetje-roze, en op de rug een striklint over de volledige hoogte van het bovenlijfje. Man, ben ik blij dat ze op dat jaar tijd een hele verandering in haar kledingsmaak doormaakte, en dat het allemaal zo prinsessig niet meer moet.
Stiekem hoopte ik daar vorig jaar al op, dat die evolutie er wel zou komen, en dus pinde ik een kleedje van Miss Leod dat toen ik de eerste-communiecollectie zat. Het was echt wat ik voor haar wilde, en toen ze ergens in januari heel ontgoocheld concludeerde dat er niets moois in de boekjes van de kledingwinkels stond, toonde ik haar de foto die ik vorig jaar bewaarde. Haar oogjes werden groter, er kwamen de voor haar zo typische pinkeltjes in tevoorschijn, en met een
big smile keek ze op: "ja, mama, dát wil ik! Maar dan wel ook met die blinkende strik hé."
En dus toog Piepow aan de slag. Het patroon werkte ik samen met mijn naailerares uit, en de stoffen vond ik bij Stoffen Penelope in Menen. Voor het bovenlijfje gebruikte ik brokaat (die benaming doet mij zo aan sprookjes denken, aan rijke vorstelijke gewaden en zo), de rok is gemaakt van crêpe-satin en de ruches die ik erop rimpelde zijn van voile.
Stof vinden voor de strik maakte alles nog wat extra spannend, maar uiteindelijk vond ik exact wat ik zocht bij
Aferdita, een nieuwe winkel voor exclusieve stoffen in Roeselare.
Dat ik sowieso heel wat stress gehad heb voor dit kleedje, konden jullie eerder al lezen, maar ik ben zoooo content met het resultaat. Een anders-dan-anders communiekleedje, écht volledig Lilith-stijl. Gecombineerd met het prachtige jasje dat ik geheel per toeval vond, de laarsjes - ze wou ab-so-luut laarsjes -, de wilde dot in haar haar en de bloemetjes daarbij, kregen we een eerste-communielook waar ik helemaal blij van word, en zij ook!
Ik amuseerde me nog met het bestellen van fotokaartjes, maakte een aantal verschillende soorten, kreeg eerst een vreselijk lelijk gedrukte bestelling binnen (niet goed voor het hart hoor) en daarna gelukkig wel de goed gedrukte versie... en toen was alles klaar.
Kennen jullie dat gevoel? Dat je iets in je hoofd hebt, dat je eraan begint en dat het dan ook echt uitdraait zoals je het wilde? Dat je, elke keer als je het ziet, je hart een sprongetje voelt maken? Dat je dochter komt vragen of ze het nog eens mag zien, en dan weer zo gelukzalig kijkt dat je wéét dat ook zij er doodgelukkig van wordt?
Awel, dat gevoel, dat heb ik.
