Op verschillende blogs kwam ik al posts tegen i.v.m. Google Reader (dat er op 1 juli mee stopt), en de overstap naar Bloglovin.
Digibeet als ik eigenlijk toch wel een beetje ben, snap ik er allemaal niet veel van. Ik volg blogs via de leeslijst op blogger.com, en verder dan dat reikt mijn kennis niet. Maar goed, omdat ik natuurlijk niet weet hoe jullie mij volgen: vanaf nu vinden jullie in de linkerbalk een knop "Follow me on bloglovin".
Klikkerdeklik, dus, voor wie dat wil!
donderdag 18 april 2013
maandag 15 april 2013
Plan B
Ik liet jullie een hele tijd geleden al een eerste babynaaiseltje zien. Bestemd voor ons buurjongetje Miel, alleen wilde ik het niet afgeven omdat de kamsnaps niet helemaal goed zaten. Plan B, dus, want ik wilde dat schattig manneke toch echt wel iets zelfgemaakts geven.
Ik durfde niet opnieuw iets met kamsnaps riskeren, en koos dus voor een babybroekje, shirtje en mutsje. Meneer Piepow vond de stof met paddestoeltjes heel leuk, en ik had nog genoeg, dus werd het dezelfde stof-boordstofcombinatie.
Het shirtje is er eentje volgens dit patroon. Heel simpel, en met leuk resultaat! Ik mocht ook meteen ondervinden wat voor geweldig materiaal een boventransportvoet is, omzomen van tricot was nog nooit zo eenvoudig.
Het broekje maakte ik volgens dit patroon. Zalig toch, zo'n monkey pants. Ik zie het al helemaal voor me, zo'n zalig schattig pamperkontje daarin.
En het mutsje, tja, dat is er niet helemaal uitgekomen zoals bedoeld. Ik wilde paddenstoeltjes aan de buitenkant en rood aan de binnenkant, zodat het omgeslagen boordje rood zou zijn. Het patroontje dat ik ervoor gebruikte, leent zich daar blijkbaar niet toe... Het ziet er dus zo uit:
Voor een babymutsje moet ik dus nog op zoek naar een ander patroontje. Gelukkig vonden Miels mama en papa het zo ook heel leuk.
En willen jullie geloven dat ik bijna stress had om het af te geven? Ik maakte nooit eerder iets dat niet voor eigen gebruik was... Ik ben alvast heel benieuwd om kleine Miel in zijn paddenstoelenoutfit te zien...
Ik durfde niet opnieuw iets met kamsnaps riskeren, en koos dus voor een babybroekje, shirtje en mutsje. Meneer Piepow vond de stof met paddestoeltjes heel leuk, en ik had nog genoeg, dus werd het dezelfde stof-boordstofcombinatie.
Het shirtje is er eentje volgens dit patroon. Heel simpel, en met leuk resultaat! Ik mocht ook meteen ondervinden wat voor geweldig materiaal een boventransportvoet is, omzomen van tricot was nog nooit zo eenvoudig.
Het broekje maakte ik volgens dit patroon. Zalig toch, zo'n monkey pants. Ik zie het al helemaal voor me, zo'n zalig schattig pamperkontje daarin.
En het mutsje, tja, dat is er niet helemaal uitgekomen zoals bedoeld. Ik wilde paddenstoeltjes aan de buitenkant en rood aan de binnenkant, zodat het omgeslagen boordje rood zou zijn. Het patroontje dat ik ervoor gebruikte, leent zich daar blijkbaar niet toe... Het ziet er dus zo uit:
Voor een babymutsje moet ik dus nog op zoek naar een ander patroontje. Gelukkig vonden Miels mama en papa het zo ook heel leuk.
En willen jullie geloven dat ik bijna stress had om het af te geven? Ik maakte nooit eerder iets dat niet voor eigen gebruik was... Ik ben alvast heel benieuwd om kleine Miel in zijn paddenstoelenoutfit te zien...
zondag 10 maart 2013
Lotta voor Lilith
Lang geleden won ik bij haar een heel mooi stofje. Een licht katoentje, mooi van kleur, ik was er heel blij mee. Het kwam terecht in m'n stoffenkast, en raakte daarna - ik geef het toe met schaamrood op de wangen - een beetje vergeten. Een beetje, zoals in ik vergat er vorige zomer een rokje voor Lilith van te maken.
Toen ik het een tijdje terug weer tegenkwam, in een poging wat orde in die stoffenkast te scheppen, sloeg de schrik me even om het hart. 30 cm! En daar moest dus een rokje uit. Een a-lijntje, een rimpelrokje, verschillende opties passeerden, maar uiteindelijk werd het een Lotta.
Ik moest er een klein beetje aan foefelen, omdat ik de voorgeschreven zeven stukken niet meer uit de stof kreeg. Ik verbreedde het stuk dus een klein beetje, en zo lukte het toch nog. Oef! Een tailleband kreeg ik er niet meer uit, maar onze meid wil toch het liefst boordstof, zo kan ze de rok gemakkelijk zelf aan en af krijgen, en dat is voor zo'n kleuter natuurlijk van levensgroot belang op school.
Toen ik het een tijdje terug weer tegenkwam, in een poging wat orde in die stoffenkast te scheppen, sloeg de schrik me even om het hart. 30 cm! En daar moest dus een rokje uit. Een a-lijntje, een rimpelrokje, verschillende opties passeerden, maar uiteindelijk werd het een Lotta.
Ik moest er een klein beetje aan foefelen, omdat ik de voorgeschreven zeven stukken niet meer uit de stof kreeg. Ik verbreedde het stuk dus een klein beetje, en zo lukte het toch nog. Oef! Een tailleband kreeg ik er niet meer uit, maar onze meid wil toch het liefst boordstof, zo kan ze de rok gemakkelijk zelf aan en af krijgen, en dat is voor zo'n kleuter natuurlijk van levensgroot belang op school.
En nog meer oef: in tegenstelling tot een paar vorige creaties, wil ze dit wel weer aan. Het rokje doorstond de danstest met glans ("het wiebelt, mama!"), en dus verdwijnt dit gelukkig niet naar ergens achteraan in de kast.
Al heeft het feit dat er een roze t-shirt op past, en dat er voor de gelegenheid 2 roze vlinders in haar krullen mochten, daar misschien ook mee te maken.
zondag 3 maart 2013
"Ben ik nu een prinses, mama?"
Jullie zitten hoogstwaarschijnlijk niet te wachten op advies van mijnentwege, maar ik geef het jullie toch. Zomaar, gratis ende voor niets. Ga nooit met een driejarige, rozeminnende, meid naar een stoffenwinkel, en al zeker niet als ze daar ook allerlei tule en dergelijke verkopen. Het resultaat van zo'n onderneming laat zich raden...
Lilith zag een grote rol roze tule met glittertjes, en haar ogen veranderden naar een soort onweerstaanbare puppystand. Ik deed nog een poging hoor, "nee, Lilith, ik heb geen zin om die stof te kopen", maar toen veranderde ze van een lief, vragend puppy'tje naar een weerspannige kleuter, compleet met gestamp van de voeten en al. En toen Meneer Piepow ook nog zijn duit in 't zakje deed, zo van "ach, zo'n prinsessenrokje heb je toch snel gemaakt", tja, toen had ze gewonnen natuurlijk. Even later wandelden we buiten met 30cm roze tule en 30cm roze katoen, en met daarnaast een stukje roze boordstof was de klus inderdaad snel geklaard.
En content dat ze is! Met haar toverstokje erbij, voelt ze zich een echte prinses, en toen ik bevestigde dat ze dat nu inderdaad is, blonken haar oogjes op zo'n manier dat ik het allang niet meer erg vind dat ik toegaf aan die roze tule.
Dat ze haar toverstokje soms verwart met een bezem, en een prinses met een heks, dat neem ik er dan maar bij.
En mag ik jullie nog een technisch vraagje stellen? Ik besloot een rolzoompje onderaan de tule te maken, maar om de een of andere reden liep dat echt niet. Maar écht niet. De rolzoom lost, al van in het begin, en hoe langer hoe meer. Hoe werken jullie tule af? Alle tips welkom!
Lilith zag een grote rol roze tule met glittertjes, en haar ogen veranderden naar een soort onweerstaanbare puppystand. Ik deed nog een poging hoor, "nee, Lilith, ik heb geen zin om die stof te kopen", maar toen veranderde ze van een lief, vragend puppy'tje naar een weerspannige kleuter, compleet met gestamp van de voeten en al. En toen Meneer Piepow ook nog zijn duit in 't zakje deed, zo van "ach, zo'n prinsessenrokje heb je toch snel gemaakt", tja, toen had ze gewonnen natuurlijk. Even later wandelden we buiten met 30cm roze tule en 30cm roze katoen, en met daarnaast een stukje roze boordstof was de klus inderdaad snel geklaard.
En content dat ze is! Met haar toverstokje erbij, voelt ze zich een echte prinses, en toen ik bevestigde dat ze dat nu inderdaad is, blonken haar oogjes op zo'n manier dat ik het allang niet meer erg vind dat ik toegaf aan die roze tule.
Dat ze haar toverstokje soms verwart met een bezem, en een prinses met een heks, dat neem ik er dan maar bij.
Poseren lukt niet altijd goed, maar ze deed toch haar best!
donderdag 21 februari 2013
Zwierig
Aangezien Lilith, als ze mocht kiezen, enkel nog rokjes zou dragen, en dan nog het liefst rokjes "die veel wiebelen", ben ik begonnen aan de lenterokjesproductie.
"Wiebelen", dus, en daar leek dit model me heel geschikt voor.
"Wiebelen", dus, en daar leek dit model me heel geschikt voor.
Een soort cirkelrok, waarbij de cirkel gevormd wordt door een heel aantal stolplooien. Wiebelwiebel gegarandeerd dus. Een lentefris stofje, afgewerkt met een paspeltje onderaan, geslaagd!
Of tenminste, dat dacht ik. Jammer maar helaas, Lilith wil het niet aan - alweer. Al moet ik toegeven, het is eigenlijk "teveel rok" voor ons kleine, fijne meid. Ik nam de zijnaad al in, zoveel als de plooien me toelieten. Maar dan nog is het echt redelijk bombastisch als ze het aanheeft. Of ligt het aan het feit dat ik het rokje voerde? Ik zou het niet weten. Bovendien is het ook te lang, wat nogal simpel op te lossen valt natuurlijk, ware het niet dat ik het nut er niet echt van inzie, aangezien de breedte en het "teveel" daarmee nog niet opgelost is.
Feit blijft dat het haar inderdaad niet echt goed staat. Jammer, maar wie weet gaat het over een paar maanden toch al wat beter?
zaterdag 9 februari 2013
Babygerief
Met onze tweede spruit in aantocht, beginnen de ideetjes om babygerief te naaien meer en meer vorm te krijgen. Al die kleine spulletjes, het is moeilijk voor te stellen dat het hier over een maand of vier ook weer zo ver is.
Om te oefenen maakte ik een jumpsuitje volgens het patroon van Kiind. Onze lieve buurvrouw zou elk moment bevallen, en dus was dat de ideale gelegenheid.
Een leuk paddenstoelentricootje dat ik ooit kocht bij Rood met Witte Stipjes, aangezien het kind nog niet geboren was, moest het unisex worden. Een heel leuk patroontje is het, niet moeilijk en snel klaar.
Ik gebruikte ook voor de eerste keer de Kamsnaps die ik kocht bij de Stoffenfee, en daar moet ik toch nog even mee oefenen, denk ik. Van de vijf die ik de jumpsuit zitten, zijn er twee die maar onder zachte dwang weer open willen. Ik snap ondertussen dat ze iets te dicht tegen de rand zitten, waardoor de stof dreigt te scheuren als we te hard trekken.
Het pakje zal dus niet bij de buren terechtkomen, we houden het gewoon zelf, tot in juni.
En voor ons lieve buurjongetje Miel, dat ondertussen geboren is, maak ik gewoon iets anders, toch?
Om te oefenen maakte ik een jumpsuitje volgens het patroon van Kiind. Onze lieve buurvrouw zou elk moment bevallen, en dus was dat de ideale gelegenheid.
Een leuk paddenstoelentricootje dat ik ooit kocht bij Rood met Witte Stipjes, aangezien het kind nog niet geboren was, moest het unisex worden. Een heel leuk patroontje is het, niet moeilijk en snel klaar.
Ik gebruikte ook voor de eerste keer de Kamsnaps die ik kocht bij de Stoffenfee, en daar moet ik toch nog even mee oefenen, denk ik. Van de vijf die ik de jumpsuit zitten, zijn er twee die maar onder zachte dwang weer open willen. Ik snap ondertussen dat ze iets te dicht tegen de rand zitten, waardoor de stof dreigt te scheuren als we te hard trekken.
Het pakje zal dus niet bij de buren terechtkomen, we houden het gewoon zelf, tot in juni.
En voor ons lieve buurjongetje Miel, dat ondertussen geboren is, maak ik gewoon iets anders, toch?
woensdag 6 februari 2013
(Helaas niet de ware) Jacob
Vorige zomer maakte ik al eens een jacob voor Lilith. Het broekje paste haar goed en werd heel veel gedragen, deze winter moest daar dus zeker een nieuwe versie van komen.
Ik kocht in september al bij Den Beer een mooi winters stofje, maar werkte het broekje pas een paar weken geleden af.
Ik koos voor boordstof. Het broekje dat jullie hier te zien kregen, maakte ik met rits en knoop, en dat vindt ze niet leuk, want zo kan ze niet gemakkelijk zelf naar het toilet. Boordstof, dus, dat zou het haar veel makkelijker moeten maken.
Zelf ben ik er best content van. Helaas... mevrouwtje wil hem niet aan. NIET. Volgens haar doet de broek pijn. De stof prikt absoluut niet, en verder wil ze er geen uitleg bij geven. Een aan-foto is dus out of the question, laat staan dat ze hem zou willen aanhouden. Jammer, maar helaas. Hij ligt achteraan in de kast en, wie weet, kunnen we er ons tweede spruitje wel nog gelukkig mee maken, binnen hier en een paar jaar.
Ik kocht in september al bij Den Beer een mooi winters stofje, maar werkte het broekje pas een paar weken geleden af.
Ik koos voor boordstof. Het broekje dat jullie hier te zien kregen, maakte ik met rits en knoop, en dat vindt ze niet leuk, want zo kan ze niet gemakkelijk zelf naar het toilet. Boordstof, dus, dat zou het haar veel makkelijker moeten maken.
Zelf ben ik er best content van. Helaas... mevrouwtje wil hem niet aan. NIET. Volgens haar doet de broek pijn. De stof prikt absoluut niet, en verder wil ze er geen uitleg bij geven. Een aan-foto is dus out of the question, laat staan dat ze hem zou willen aanhouden. Jammer, maar helaas. Hij ligt achteraan in de kast en, wie weet, kunnen we er ons tweede spruitje wel nog gelukkig mee maken, binnen hier en een paar jaar.
Abonneren op:
Reacties (Atom)