Lotta voor Lilith

Lang geleden won ik bij haar een heel mooi stofje. Een licht katoentje, mooi van kleur, ik was er heel blij mee. Het kwam terecht in m'n stoffenkast, en raakte daarna - ik geef het toe met schaamrood op de wangen - een beetje vergeten. Een beetje, zoals in ik vergat er vorige zomer een rokje voor Lilith van te maken.

Toen ik het een tijdje terug weer tegenkwam, in een poging wat orde in die stoffenkast te scheppen, sloeg de schrik me even om het hart. 30 cm! En daar moest dus een rokje uit. Een a-lijntje, een rimpelrokje, verschillende opties passeerden, maar uiteindelijk werd het een Lotta.

Ik moest er een klein beetje aan foefelen, omdat ik de voorgeschreven zeven stukken niet meer uit de stof kreeg. Ik verbreedde het stuk dus een klein beetje, en zo lukte het toch nog. Oef! Een tailleband kreeg ik er niet meer uit, maar onze meid wil toch het liefst boordstof, zo kan ze de rok gemakkelijk zelf aan en af krijgen, en dat is voor zo'n kleuter natuurlijk van levensgroot belang op school.

En nog meer oef: in tegenstelling tot een paar vorige creaties, wil ze dit wel weer aan. Het rokje doorstond de danstest met glans ("het wiebelt, mama!"), en dus verdwijnt dit gelukkig niet naar ergens achteraan in de kast. 

Al heeft het feit dat er een roze t-shirt op past, en dat er voor de gelegenheid 2 roze vlinders in haar krullen mochten, daar misschien ook mee te maken. 

"Ben ik nu een prinses, mama?"

Jullie zitten hoogstwaarschijnlijk niet te wachten op advies van mijnentwege, maar ik geef het jullie toch. Zomaar, gratis ende voor niets. Ga nooit met een driejarige, rozeminnende, meid naar een stoffenwinkel, en al zeker niet als ze daar ook allerlei tule en dergelijke verkopen. Het resultaat van zo'n onderneming laat zich raden...

Lilith zag een grote rol roze tule met glittertjes, en haar ogen veranderden naar een soort onweerstaanbare puppystand. Ik deed nog een poging hoor, "nee, Lilith, ik heb geen zin om die stof te kopen", maar toen  veranderde ze van een lief, vragend puppy'tje naar een weerspannige kleuter, compleet met gestamp van de voeten en al. En toen Meneer Piepow ook nog zijn duit in 't zakje deed, zo van "ach, zo'n prinsessenrokje heb je toch snel gemaakt", tja, toen had ze gewonnen natuurlijk. Even later wandelden we buiten met 30cm roze tule en 30cm roze katoen, en met daarnaast een stukje roze boordstof was de klus inderdaad snel geklaard.

En content dat ze is! Met haar toverstokje erbij, voelt ze zich een echte prinses, en toen ik bevestigde dat ze dat nu inderdaad is, blonken haar oogjes op zo'n manier dat ik het allang niet meer erg vind dat ik toegaf aan die roze tule.

Dat ze haar toverstokje soms verwart met een bezem, en een prinses met een heks, dat neem ik er dan maar bij.

 

Poseren lukt niet altijd goed, maar ze deed toch haar best!

 

En mag ik jullie nog een technisch vraagje stellen? Ik besloot een rolzoompje onderaan de tule te maken, maar om de een of andere reden liep dat echt niet. Maar écht niet. De rolzoom lost, al van in het begin, en hoe langer hoe meer. Hoe werken jullie tule af? Alle tips welkom!

Zwierig

Aangezien Lilith, als ze mocht kiezen, enkel nog rokjes zou dragen, en dan nog het liefst rokjes "die veel wiebelen", ben ik begonnen aan de lenterokjesproductie.

"Wiebelen", dus, en daar leek dit model me heel geschikt voor.

 

Een soort cirkelrok, waarbij de cirkel gevormd wordt door een heel aantal stolplooien. Wiebelwiebel gegarandeerd dus. Een lentefris stofje, afgewerkt met een paspeltje onderaan, geslaagd!

Of tenminste, dat dacht ik. Jammer maar helaas, Lilith wil het niet aan - alweer. Al moet ik toegeven, het is eigenlijk "teveel rok" voor ons kleine, fijne meid. Ik nam de zijnaad al in, zoveel als de plooien me toelieten. Maar dan nog is het echt redelijk bombastisch als ze het aanheeft. Of ligt het aan het feit dat ik het rokje voerde? Ik zou het niet weten. Bovendien is het ook te lang, wat nogal simpel op te lossen valt natuurlijk, ware het niet dat ik het nut er niet echt van inzie, aangezien de breedte en het "teveel" daarmee nog niet opgelost is.

Feit blijft dat het haar inderdaad niet echt goed staat. Jammer, maar wie weet gaat het over een paar maanden toch al wat beter?

Babygerief

Met onze tweede spruit in aantocht, beginnen de ideetjes om babygerief te naaien meer en meer vorm te krijgen. Al die kleine spulletjes, het is moeilijk voor te stellen dat het hier over een maand of vier ook weer zo ver is.

Om te oefenen maakte ik een jumpsuitje volgens het patroon van Kiind. Onze lieve buurvrouw zou elk moment bevallen, en dus was dat de ideale gelegenheid.

Een leuk paddenstoelentricootje dat ik ooit kocht bij Rood met Witte Stipjes, aangezien het kind nog niet geboren was, moest het unisex worden. Een heel leuk patroontje is het, niet moeilijk en snel klaar.

Ik gebruikte ook voor de eerste keer de Kamsnaps die ik kocht bij de Stoffenfee, en daar moet ik toch nog even mee oefenen, denk ik. Van de vijf die ik de jumpsuit zitten, zijn er twee die maar onder zachte dwang weer open willen. Ik snap ondertussen dat ze iets te dicht tegen de rand zitten, waardoor de stof dreigt te scheuren als we te hard trekken.
Het pakje zal dus niet bij de buren terechtkomen, we houden het gewoon zelf, tot in juni.

En voor ons lieve buurjongetje Miel, dat ondertussen geboren is, maak ik gewoon iets anders, toch?

(Helaas niet de ware) Jacob

Vorige zomer maakte ik al eens een jacob voor Lilith. Het broekje paste haar goed en werd heel veel gedragen, deze winter moest daar dus zeker een nieuwe versie van komen.

Ik kocht in september al bij Den Beer een mooi winters stofje, maar werkte het broekje pas een paar weken geleden af.

Ik koos voor boordstof. Het broekje dat jullie hier te zien kregen, maakte ik met rits en knoop, en dat vindt ze niet leuk, want zo kan ze niet gemakkelijk zelf naar het toilet. Boordstof, dus, dat zou het haar veel makkelijker moeten maken.

Zelf ben ik er best content van. Helaas... mevrouwtje wil hem niet aan. NIET. Volgens haar doet de broek pijn. De stof prikt absoluut niet, en verder wil ze er geen uitleg bij geven. Een aan-foto is dus out of the question, laat staan dat ze hem zou willen aanhouden. Jammer, maar helaas. Hij ligt achteraan in de kast en, wie weet, kunnen we er ons tweede spruitje wel nog gelukkig mee maken, binnen hier en een paar jaar.

Feestkleedje bis

Ik zou het nog bijna vergeten, dat ik jullie nog een feestkleedje schuldig was.

Aangezien al mijn winterstofjes hier waren blijven liggen, probeerde ik rond de feestdagen nog zoveel mogelijk af te werken. Dit kleedje lukte nog net op de valreep.

Het patroon, de Cowl Neck Jumper Dress van Heidi&Finn, moet ik jullie niet meer voorstellen. Ik maakte het in een rood gebreid stofje met een lichte glinstering, heel mooi maar o zo om op te vloeken. Dat schoof en bubbelde maar, zelfs mijn overlock kon er geen weg mee. Qua afwerking is dit dus absoluut geen topstuk, maar het moet gezegd, Lilith staat er goed mee.

En ziet u dat diadeempje? Het arme kind is gezegend met krullen die zéér traag groeien. Meer dan eens kwam ze al thuis van school met de vraag wanneer ik haar nu ook eens staartjes in haar haar zou geven. Telkens moet ik haar dan teleurstellen. Het rode diadeempje maakte gelukkig veel goed! "Hemadeempjes" zijn nl. ook voor grote meiden, zo wist ze me te vertellen, en glunderend paradeert ze nu dus geregeld rond met een diadeem in haar krullen. Toch fijn, als ze met zoiets simpels zo gelukkig zijn...

Een beetje kant

In augustus werd ik verliefd op een kanten stofje bij Stoff.be in Alken. Paarsachtige kant, met een orange onderstofje, klinkt vreemd maar ziet er super uit. Ik sloeg twee meter in, en wist meteen dat ik eindelijk hét stofje gevonden had waarmee ik de New Look 6000 wilde maken. Dat asymmetrische kraagje, die nepen in de zijnaad, ik vond (en vind!) het een prachtig model.

In september toog ik aan de slag in de naailes. Maar toen kwam daar dat schotelvodgevoel, weet u nog, en het kleedje raakte maar niet af. Ik twijfelde zelfs of ik het zou afwerken, want lang zou ik er geen geniet van hebben, met die toenemende omvang. Gelukkig kwam net op tijd de energie terug, en ik besloot het toch af te werken, met deadline: de feestdagen - haja, tuurlijk.

En het raakte af, weliswaar op de valreep - tijdens de allerlaatste naailes voor de vakantie, dus.

Het kleedje is, eerlijk, mijn absolute trots wat betreft naaisels voor mezelf. Ik ben er hypertrots op, en vind het dan ook jammer dat het nu opgeborgen is om pas ergens na de zwangerschap weer uit de kast te komen. Maar bon, klagen ga ik nu ook weer niet doen natuurlijk.

En zo stonden we dan klaar, op kerstavond, Lilith en ik allebei in onze feesttenue.

De schoenen, dat is nog een verhaal op zich. Toen ik m'n kleedje, net afgewerkt, nog eens aandeed in de naailes, viel daar de vraag "en welke schoenen ga je daarop aandoen?". Tja. Zover had ik eigenlijk nog niet gedacht. Mijn laarzen gaan er absoluut niet onder, en dus toog ik voor het eerst in m'n leven op zoek naar schoenen die bij een specifieke tenue moesten passen. En ook deze keer kocht ik uiteindelijk schoenen van Miz Mooz, zonder twijfel mijn favoriete schoenenmerk van het moment.

En nu, nu is het afgelopen met selfish sewing, toch voor een tijdje. Nee, ik ga geen zwangerschapskledij maken. Geen zin om daar tijd, energie en stof in te investeren. Mooie zwangerschapskledij is er genoeg. Op deze eerste soldendag haalde ik mijn hartje op in de collecties van Noppies en Fragile. Kledij genoeg. Mijn naaitijd en -goesting gaat vanaf nu naar Lilith en ukje-op-komst, ze kunnen er maar wel bij varen.

En dat buikje, dat begint zich toch te manifesteren...