Slaapgerief

Want Little Gentlemen moeten natuurlijk ook slapen!

De stof voor deze pyama knipte ik nog voor onze verhuis, meer dan 2 maanden geleden, dus. Helaas ontbrak me de tijd, de energie, de zin, om de delen ook nog aan elkaar te hangen, alhoewel dat eigenlijk een werkje van niets bleek te zijn.

De aapjestricot lag al een hele tijd in mijn stoffenkast. Een half metertje bleek niet genoeg voor de volledige pyama, dus combineerde ik met effen tricot in de kleur van de aapjesoren. En omdat ik dat dan weer redelijk saai vond, mocht mijn nieuwe vriend Mr. Cameo ook nog even optreden en flockte ik er een bruin aapje op.

Ik gebruikte het Baby Sweatsuit-patroon van Heidi&Finn, maar ben niet onverdeeld content. De halsopening is veel te wijd. Chance dat het een pyama is, als t-shirt zou dit niet kunnen dienen.

Ziet u trouwens die groene dingen rond zijn kousjes? Sock-ons! Wat een geweldige uitvinding! Ernest doet niet liever dan zijn kousen uittrekken, terwijl je nummer twee aandoet vliegt nummer één al door de lucht. Constant. Met de winter in 't vooruitzicht zocht ik naar een oplossing, en echt, die sock-ons, dat werkt. Hij kan het nog wel, maar het kost hem veel moeite en tijd voor het lukt dus meestal geeft hij op. Toch warme tenen dus.

Dat ik ook baby-allstars kocht, die hij zo lekker blijkt te vinden

dat hij al een gat in de zool beet, laat ik hier even buiten beschouwing...

Little gentleman

December was me hier de maand wel. Maar goed. Ernestje is ondertussen al een tijdje weer thuis, en helemaal op en top de oude. Oef.
De examens en de bijhorende stress zijn ook al vervaagd tot een verre herinnering. Ook oef.
Stilletjesaan valt alles hier weer op zijn pootjes, en halen we opgelucht adem.

De energie, die kwam jammer genoeg niet zo snel terug. Ik zou voor Lilith een kleedje naaien tegen kerstavond, maar dat kwam er niet van. Gelukkig bleek ze toch vast van plan om het zuurstokroze geval dat de goedheilig man haar bracht aan te trekken, dus van verdriet om het niet-gemaakte kleedje was geen sprake.

Voor Ernest wilde ik toch wel iets speciaals. Ik haalde op het nippertje nog een effen t-shirt in de Hema, zette mijn nieuwe Cameo aan het werk, en haalde zo heel snel heel tof resultaat.

En zo werden onze gasten onthaald door een Roze Prinses en een Little Gentleman.

Smartmat

Awel, ik ben heel nieuwsgierig. Vandaag kregen we de eerste levering van Smartmat aan de deur. Een zak vol met ingrediënten voor vier gezonde maaltijden.

Wij eten heel vaak snelsnel, koken niet gezond genoeg, en dus besloten we Smartmat eens uit te proberen. We kozen voor de Quick&Easy versie, twee eigenschappen die mij, als het koken aangaat, ten zeerste kunnen bekoren (nee, in mij zit absoluut geen keukenprinses verscholen).

Op het menu voor deze week staan:
- Texmex met twee sauzen
- Zalm met romige courgettesaus
- Pasta Carbonara
- Kip met kaasvulling en tomatensaus

Voor elk recept zit de receptenfiche erbij, dus zelfs een keukenkluns zou erin moeten slagen om deze vier gerechten tot een goed einde te brengen.

En dus ben ik benieuwd, maar echt heel benieuwd, wat dat hier de komende dagen gaat opleveren.

Verder is het ten huize Piepow vooral stress die de klok slaat. Vorige week

maandag brachten we Ernestje voor de derde keer op twee

maand tijd binnen in het ziekenhuis. RSV, peribronchitis en een net-niet-longontsteking

maakten van ons ventje een klein, ziek, gloeiend bolleke.

Ondertussen heeft hij de RSV overwonnen, maar sinds gisteren blijkt

hij er een buikgriepje bij te hebben. I.p.v. hem vandaag dus mee naar huis

te mogen nemen, mag hij nog wat langer daar blijven. 

Combineer dat met mijn examenperiode en meneer Piepow die het op het werk

ook razend druk heeft een geen verlof kan nemen, en u kunt zich misschien een

voorstelling maken van hoe het er hier aan toe gaat. Geen fraai beeld, niet?

MAAR! De laatste examens zijn verbeterd, dat buikgriepje zal hopelijk ook

snel overwonnen zijn, en dan zullen we misschien, eindelijk, eens wat kunnen

genieten van het feit dat we in ons nieuwe huis wonen. Misschien zal ik zelfs

nog eens iets naaien - want o, wat mis ik dat. 

Om optimistisch te eindigen: het kan alleen maar beter beginnen gaan!

Op en top herfst

"Of ik iets kon doen met een stofje met paddenstoelen", zo vroeg schoonmama piepow me twee jaar geleden. Nu heb ik het niet zo voor al die katoentjes met kleine paddenstoeltjes, dus ik vermoedde van niet, maar liet het haar toch even uithalen. En wow, nog een geluk dat ik niet meteen zei dat ze 't maar moest wegdoen. Even later was ik een toffe paddenstoelenkussensloop rijker.

Twee jaar liet ik het in mijn kast liggen, maar nu moest het er dan toch aan geloven. Lilith (aan wie ik had beloofd dat ik na de verhuis voor haar zou naaien en die dus met de dag ongeduldiger werd) zag een paddenstoelenrokje wel zitten want "a ja mama, 't is herfst é en dan zijn er veel paddenstoelen voor de kabouters om in te wonen, en zie mama, die rode met witte stippen die op dat stofje staan, dat zijn dus de kabouterhuisjes."

Ze is ongelooflijk blij met haar rokje met kabouterhuisjes, en vooral ook gewoon omdat ik eindelijk weer aan het naaien geslagen ben - en zij niet alleen!

Ik verknipte de stof tot 2 lange stroken en rimpelde die, deed hetzelfde met een oranje voeringsstofje, en hing ze samen aan een elastiek. Meer moet dat soms niet zijn.

Dat ik eerst dacht slim te zijn en de elastiek tussen buitenstof en voering te sandwichen, waardoor ik tot resultaat een overdreven dikke stofbubbel in de taille kreeg, dat vergeet ik maar snel.

Hoe zou het nog zijn met...?

De eerste blik in tijden die ik op mijn eigen blog werp, leert me dat mijn laatste bericht dateert van 27 september. Anderhalve maand geen blogberichten, anderhalve maand geen naaisels ten huize Piepow.

Kort nadat ik het laatste steekje van de deken naaide, verdwenen mijn machines, stofjes en alle andere naaigerelateerde spullen in de steeds groter wordende berg verhuisdozen, want tijd om te naaien had ik toch niet meer. Ondertussen wonen we drie weken in ons nieuwe huis, en zijn we het hier al helemaal gewoon. Dat oude huis, dat lijkt iets uit een veel verder verleden.

Dat twee dagen na de verhuis onze beide kinders ziek werden, en dat Ernestje nog een paar dagen later in het ziekenhuis belandde om daar acht dagen all-in te verblijven aan Costa Hospitalia, hielp niet echt mee om de verhuis en bijhorende uitpak- en opruimactie goed te laten verlopen. Dat ik vier lesuren extra kreeg is iets waar ik op zich heel blij mee ben, maar qua bijdrage aan een vlotte afhandeling van de verhuis scoort dat ook zeer slecht. Er zijn m.a.w. nog heel wat ruimtes in dit huis die er niet bijliggen zoals ze dat in mijn ideale wereld zouden doen. Maar we leven hier, vinden onze weg en (bijna altijd) al wat we nodig hebben, dus ik ben content.

Mijn naaikamer nam ik wel al onder handen. Allé ja, het ligt er daar ook nog niet bij zoals het in mijn ideale wereld zou moeten, maar ik kan sinds gisteren weer naaien. Machines uitgehaald, het grootste deel van de dozen met stofjes en consoorten is leeggemaakt en de inhoud opgeborgen, en dat geeft dan dit:

Nog rommel overal, nog niet de tablet aan de muur met de bijhorende bankjes, maar de oude keukentafel doet ook dienst en ik kan weer aan de slag. En o wat is de goesting groot!

Het eerste naaisel is, op de zoom na, klaar, en ik hoop dat dat het eerste van een hele reeks mag worden.

Wat warmte en troost

Soms krijgt een mens nieuws dat de wereld doet stilstaan. Nieuws dat je soms van bij anderen hoort "maar nooit bij jezelf, toch?" Nieuws waar je kwaad en opstandig, en intens verdrietig van wordt.

Zo ook vriendin K. Haar neefje, amper vier jaar oud, werd getroffen door kanker, en dan nog in een ferm agressieve vorm. Voor het neefje en de hele familie veranderde alles. Dat van die wereld die stilstaat, dat klopt soms gewoon ook. Alleen blijft hij niet stilstaan, en verwacht hij van jou hetzelfde. Vooruit moet je, hup met de geit, en durf niet klagen.

Omdat we voelen dat K. het heel erg moeilijk heeft om te blijven gaan, om er te blijven zijn voor haar zus en de hele familie en ondertussen ook zelf gewoon rechtop te blijven, besloten we haar een klein beetje warmte en troost te sturen. We kunnen niet helpen, alleen maar machteloos toekijken, maar hopen haar op deze manier toch een gevoel van steun te geven.
Ik stelde dus voor om haar een lekker zachte deken te maken, en dat voorstel werd meteen door iedereen gedragen.

Origineel ben ik hier totaal niet. Het idee van het dekbedovertrek van bij Zeeman zag ik eerder bij Toertjes & Pateekes. Kort na die post stond ik zelf in de Zeeman, en bracht het dekbedovertrek mee, samen met een zachte fleece deken - waarom moeilijk doen als gemakkelijk ook gaat?
Hetzelfde dekbedovertrek zag ik ook al elders tot-dekentje-verwerkt verschijnen, gecombineerd met gouden paspel, en ook dat idee kopieerde ik schaamteloos (als iemand trouwens nog weet bij wie dit al verscheen, let me know, dan zet ik de link er hier nog bij).

En oef, vriendin K. is blij, héél blij, met het onverwachte cadeau. Dat het haar echt deugd doet, liet ze ons weten. En daar doen we het natuurlijk voor.

Uitdeeltijd

Nooit gedacht dat mijn boekjes zoveel aandacht zouden krijgen. De twee Engelstalige  vonden geen nieuw plekje, en verhuizen dus binnenkort naar de kringloopwinkel.

Voor de twee andere liet ik random.org zijn werk. Ik nummerde jullie reacties, en dat leverde deze resultaten op.

Voor het Japanse boekje:

De tweede reactie kwam van Khadetjes, dus Sarah, binnenkort mag jij mijn Japannertje adopteren.

Voor Maak het zelf met je naaimachine:

De eerste reactie voor dit boekje kwam van Elke Jansen.

Binnenkort misschien nog meer, want het is hier nog bijlange niet afgelopen met dat opruimen.