Skippy dress

Toen Mieke haar Skippy pullover met ons deelde, kwam er meteen een project bij op mijn sowieso-al-niet-al-te-korte naaiplannenlijst: de skippy dress. Ik vind het niet zo makkelijk om tricot-patroontjes voor mezelf te vinden, maar deze zag ik zitten - love at first sight! Ik bestelde het patroon meteen, bestelde stof, knipte in de naailes ijverig alle patroondelen uit - en vervolgens verdwenen die in een verhuisdoos, waar ze zielig lagen weg te kwijnen.

Maar zie! Ik duikelde ze weer op, zette mezelf aan het werk, en luttele uurtjes later was mijn eigenste Skippy Dress geboren. En ik ben zo blij als een kind, een heel blij kind zelfs!

Wat een heerlijk patroon is het. Toen ik ermee bezig was, durfde ik daar nochtans wel aan twijfelen. Het bovenste deel is buiten proportie lang, en daardoor lijkt het erop dat de rok geweldig veel te kort is. Het was dus met een klein hartje dat ik voor het eerst aantrok, maar hoera! Dat bovenste deel moet een beetje "bloezen" (hoe noem je dat eigenlijk?), en de rok is gewoon perfect.

Ik koos voor de driekwartmouwtjes (waarvan er op de foto eentje een beetje raar geplooid is, maar soit, let vooral op de rimpeltjes aan de schouder) en de rolkraag. In die kraag zit trouwens een "twist", een heel leuk detail, o zo simpel maar het maakt de kraag wat voller.

Ik gebruikte Punta di Roma - tricot, dus Miekes veronderstelling dat de rok niet goed viel wegens de dunheid van haar stofje, zou wel kunnen kloppen. Bij mij valt hij perfect.

Zoveel voldoening uit een simpel patroon, daar word ik nu eens blij van. Wie weet, binnenkort, een meer lente-achtige versie, zonder kraag en met korte mouwen...

En ook deze keer hadden we een kleine indringer tijdens de fotoshoot...

Vogelkleedje

Ik heb duidelijk een zwak voor vogelstofjes. Ik verwerkte er al veel, ben er nog mee bezig en in de kast liggen er nog wel een aantal te wachten. Onze gevederde vrienden doen het goed ten huize Piepow - allé, 't is te zeggen, zolang ze zich op een stofje vertonen.

Het vogelkleedje dat ik vorig jaar voor Lilith maakte, is te klein geworden, tot groot verdriet. Toen ik haar liet zien welke vogelstofjes ik nog liggen had (want ja, tuurlijk, de vervanger moest ook weer met vogeltjes zijn), bleek de keuze heel gemakkelijk.

Ik koos ervoor om het bovenstukje van Lotta te gebruiken, maar zonder de halsuitsnijding voor de flapjes. Vorig jaar maakte ik twee Lotta's voor Lilith, en die pasten haar perfect, maar deze keer ging ik toch de mist in. Het bovenstuk is te wijd aan haar borst, de armsgaten staan open en verlenen net iets te veel inkijk. Ik herken er echt het model van vorig jaar niet in, terwijl ik gewoon een maatje groter maakte.

Een beetje gekke pose, maar dit is de enige

foto waarop het probleem enigszins te zien is...

Misschien is dit patroon niet bedoeld om het zonder de flapjes te maken? Probeerden jullie dit ook al uit - met of zonder succes?

Jammer, o zo jammer, want de kleuren van het stofje staan haar goed. Ze zal het kleedje sowieso wel willen dragen, ik hoop het met een longsleeve eronder toch enigszins draagbaar te kunnen maken... Volgende zomer probeer ik het patroon opnieuw, mét flapjes - en dan maar hopen dat het wel past).

Ernest wilde ook meedoen aan de shoot, en wilde van geen wijken weten. Zodra we samen aan iets bezig zijn, komt hij zo snel hij kan aangekropen (aangeslopen, eigenlijk, om precies te zijn) en dringt hij zo hard aan tot we toegeven :-)

Hartjesregen

Vorig jaar april al (I know!) won ik een give-away bij Mie Katoentje. Geef maar door welke tekening je in flock wil ontvangen, zei ze, en die zou ze dan met haar Cameo uitsnijden. Aangezien ik toen mijn eigen Cameo nog niet had, waagde ik mijn kans, en zie, soms staat het geluk aan mijn kant.

Dat ik dat flockje nu pas op een t-shirt voor Lilith zette, is een beetje schaamtelijk. Het moest sowieso op een witte t-shirt, vond ik, en de enige die ze toen had vond ik wat aan de kleine kant, dus ze zou er niet lang genoeg geniet van hebben. En tja, eens ik iets op de lange baan schuif...

Maar soit, het kwam er dus uiteindelijk van, en ze is er even blij mee als ik verwacht had, die krullenbol van ons. Missie geslaagd!

Merci Hanne!

Jastrui

... of moet het truijas zijn?

Voor Ernestje kocht ik deze winter geen echte jas. Dat manneke loopt nog niet en zit nog in zijn maxicosi (jaja, op zijn bijna 20 maand), dus zo'n dikke winterjas zou voor hem alleen maar lastig zijn. Ik ging dus op zoek naar van die heerlijk zachte en warme kaptruien, die voor hem als jas zouden dienen. En aangezien het toch ook wel dringend tijd werd dat ik een deelbare rits leerde inzetten, besloot ik er maar meteen ook zelf een te maken.

Het ding moest aan een paar eisen voldoen. Ik wilde het volledig gevoerd met de meest zachte stof die ik zou vinden. Ik wilde een toffe sweaterstof aan de buitenkant, jongensachtig maar toch lief genoeg voor mijn kleine vent. En in de kap moesten touwtjes zitten, die ik lekker lang zou laten hangen want laat op zo'n touwtjes sabbelen nu een van Ernestjes grote hobby's zijn.

De sterren-sweaterstof vond ik bij de Soldeur in Kortrijk. Ik ging er tot voor kort niet vaak naartoe, maar aangezien ik nu les geef in een school op slechts een kleine kilometer bij de winkel vandaan, passeer ik er al wel eens vaker als ik iets nodig heb.
De binnenstof wilde ik meteen oranje. Om de een of andere reden was de combi grijs-oranje iets wat ik perfect zag zitten. Ik zocht naar oranje borg, vond die niet, maar kwam wel terecht bij deze oranje microfur (bij Stoffenkraam.nl). En echt, dat is de zachtste stof ooit. In de naailes kwam iedereen altijd maar voelen aan dat stofje omdat het zo heerlijk zacht is. Ik overweeg serieus om voor mezelf ook een lap aan te kopen en er iets heerlijks van te maken tegen komend najaar.

Nog oranje touw door een tunneltje aan de kap, waarvoor ik voor het eerst van die ogen in moest slaan, en ik had alles wat ik wilde.

Ik vergat eraan te denken dat Ernestje korte armen heeft en ik het patroon dus had moeten aanpassen, en dus zijn de mouwen veel te lang. Als ik de courage nog vind, pas ik dat misschien nog aan.

Ik ben redelijk content, al mocht de afwerking wel beter. Gelukkig dat Ernest zelf dat allemaal niet aan zijn hart laat komen, en wel gelukkig lijkt met zijn trui - Ernest is ons eeuwige zonnetje in huis, zoals jullie ook weer op onderstaande foto's kunnen zien...

Slaapgerief

Want Little Gentlemen moeten natuurlijk ook slapen!

De stof voor deze pyama knipte ik nog voor onze verhuis, meer dan 2 maanden geleden, dus. Helaas ontbrak me de tijd, de energie, de zin, om de delen ook nog aan elkaar te hangen, alhoewel dat eigenlijk een werkje van niets bleek te zijn.

De aapjestricot lag al een hele tijd in mijn stoffenkast. Een half metertje bleek niet genoeg voor de volledige pyama, dus combineerde ik met effen tricot in de kleur van de aapjesoren. En omdat ik dat dan weer redelijk saai vond, mocht mijn nieuwe vriend Mr. Cameo ook nog even optreden en flockte ik er een bruin aapje op.

Ik gebruikte het Baby Sweatsuit-patroon van Heidi&Finn, maar ben niet onverdeeld content. De halsopening is veel te wijd. Chance dat het een pyama is, als t-shirt zou dit niet kunnen dienen.

Ziet u trouwens die groene dingen rond zijn kousjes? Sock-ons! Wat een geweldige uitvinding! Ernest doet niet liever dan zijn kousen uittrekken, terwijl je nummer twee aandoet vliegt nummer één al door de lucht. Constant. Met de winter in 't vooruitzicht zocht ik naar een oplossing, en echt, die sock-ons, dat werkt. Hij kan het nog wel, maar het kost hem veel moeite en tijd voor het lukt dus meestal geeft hij op. Toch warme tenen dus.

Dat ik ook baby-allstars kocht, die hij zo lekker blijkt te vinden

dat hij al een gat in de zool beet, laat ik hier even buiten beschouwing...

Little gentleman

December was me hier de maand wel. Maar goed. Ernestje is ondertussen al een tijdje weer thuis, en helemaal op en top de oude. Oef.
De examens en de bijhorende stress zijn ook al vervaagd tot een verre herinnering. Ook oef.
Stilletjesaan valt alles hier weer op zijn pootjes, en halen we opgelucht adem.

De energie, die kwam jammer genoeg niet zo snel terug. Ik zou voor Lilith een kleedje naaien tegen kerstavond, maar dat kwam er niet van. Gelukkig bleek ze toch vast van plan om het zuurstokroze geval dat de goedheilig man haar bracht aan te trekken, dus van verdriet om het niet-gemaakte kleedje was geen sprake.

Voor Ernest wilde ik toch wel iets speciaals. Ik haalde op het nippertje nog een effen t-shirt in de Hema, zette mijn nieuwe Cameo aan het werk, en haalde zo heel snel heel tof resultaat.

En zo werden onze gasten onthaald door een Roze Prinses en een Little Gentleman.

Smartmat

Awel, ik ben heel nieuwsgierig. Vandaag kregen we de eerste levering van Smartmat aan de deur. Een zak vol met ingrediënten voor vier gezonde maaltijden.

Wij eten heel vaak snelsnel, koken niet gezond genoeg, en dus besloten we Smartmat eens uit te proberen. We kozen voor de Quick&Easy versie, twee eigenschappen die mij, als het koken aangaat, ten zeerste kunnen bekoren (nee, in mij zit absoluut geen keukenprinses verscholen).

Op het menu voor deze week staan:
- Texmex met twee sauzen
- Zalm met romige courgettesaus
- Pasta Carbonara
- Kip met kaasvulling en tomatensaus

Voor elk recept zit de receptenfiche erbij, dus zelfs een keukenkluns zou erin moeten slagen om deze vier gerechten tot een goed einde te brengen.

En dus ben ik benieuwd, maar echt heel benieuwd, wat dat hier de komende dagen gaat opleveren.

Verder is het ten huize Piepow vooral stress die de klok slaat. Vorige week

maandag brachten we Ernestje voor de derde keer op twee

maand tijd binnen in het ziekenhuis. RSV, peribronchitis en een net-niet-longontsteking

maakten van ons ventje een klein, ziek, gloeiend bolleke.

Ondertussen heeft hij de RSV overwonnen, maar sinds gisteren blijkt

hij er een buikgriepje bij te hebben. I.p.v. hem vandaag dus mee naar huis

te mogen nemen, mag hij nog wat langer daar blijven. 

Combineer dat met mijn examenperiode en meneer Piepow die het op het werk

ook razend druk heeft een geen verlof kan nemen, en u kunt zich misschien een

voorstelling maken van hoe het er hier aan toe gaat. Geen fraai beeld, niet?

MAAR! De laatste examens zijn verbeterd, dat buikgriepje zal hopelijk ook

snel overwonnen zijn, en dan zullen we misschien, eindelijk, eens wat kunnen

genieten van het feit dat we in ons nieuwe huis wonen. Misschien zal ik zelfs

nog eens iets naaien - want o, wat mis ik dat. 

Om optimistisch te eindigen: het kan alleen maar beter beginnen gaan!