Afscheidscadeautje

Lilith begon vorig jaar op 1 september aan haar schooljaar in een nieuwe school. Het duurde een paar weken waarin ze wat prikkelbaarder dan anders rondliep, en daarna was het alsof ze nooit anders geweten had. Ze maakte nieuwe vriendjes en vriendinnetjes aan de lopende band, en voelde zich al snel helemaal thuis.

Eén van die nieuwe vriendinnetjes verhuist nu zelf, en gaat vanaf 1 september naar Liliths oude school. Lilith werd er wat droevig van, van dat nieuws. Geen lieve Eva meer in haar klas. En dus vond ze dat ze toch wel zeker een afscheidscadeautje moest geven.

En zo geschiedde. Ik schotelde haar een heel aantal stofjes voor, die ze allemaal afwees wegens "wel mooi maar het past niet voor Eva". Een eigen gedacht dat dat kind tegenwoordig heeft, ik kan er en boek over schrijven.
Tot ze deze vogeltjes zag. "Deze! Ja, deze!". De stof werd geknuffeld - dat gebeurt hier geregeld - en mama mocht aan de slag.

Het alom bekende Mina Dotter-recept voor een kussensloop deed weer perfect dienst, en toen Eva een paar dagen geleden een namiddagje kwam spelen, kon Lilith met een heel trotse blik dit kussen afgeven. "Zo kun je nog eens aan mij denken, als je dit kussen ziet.", zei ze er nog bij, en ze gaf haar vriendinnetje een dikke knuffel.

Of hoe bijna-zesjarigen blijkbaar ook al emo kunnen worden op een bijna volwassen manier.

Ik ken een lieve juf

Die juffencadeaus, dat is zoiets waar ik mij in kan opjagen. Ik wil altijd wel iets doen, maar weet niet wat. In blogland zag u de laatste dagen al dat er geweldig veel prachtige tassen werden genaaid, maar dat zie ik niet zitten. De examen- en deliberatieperiode zit meestal redelijk vol en - let's be honest  - als ik dan wat tijd heb om te naaien, dan werk ik liever aan een van de ontelbare naaiplannen voor Lilith, Ernest of mezelf.

Ik dacht nog even aan koekjes bakken, zoals ik twee jaar geleden ook deed, maar was niet echt overtuigd. Uiteindelijk besloot ik dat het dan maar bij een mooie tekening van Lilith zou blijven - maar dat wrong een beetje. Het was pas maandagmorgen dat een toevallige post op Facebook me hét idee gaf. Simpel, maar ik vond het wel leuk, en ik wist zeker dat Lilith er ook helemaal wild van zou zijn - als echt meisjemeisje houdt ze van spiegeltjes, en wat roze letters erbij maakten het nog beter natuurlijk.

Juf Griet, dat is ook niet zomaar een juf. Lilith moest van school veranderen en kwam dus in een nieuwe klas terecht, maar juf Griet zorgde ervoor dat ons klein tenger vogeltje dit heel gemakkelijk doorstond. Een juf met precies de juiste aanpak voor onze meid, kordaat maar altijd heel rechtvaardig, die onze Lilith "uit haar kot lokte". We zagen haar op een jaar tijd veel veranderen, en nu is ze echt klaar voor dat grote eerste leerjaar dat aan de andere kant van de vakantie op haar wacht.

Het spiegeltje werd met veel enthousiasme onthaald door alle kleutertjes van Liliths klas, en juf Griet beloofde het in haar klas op te hangen. Lilith trots - en mama een beetje emo, stiekem, dat die kleine baby'tje van ons plots zo groot is...

Je kunt trouwens nog altijd stemmen op mijn kleedje

door hier te klikken!

Nog kroontjes

We vierden Ernestjes verjaardag bij C&V, vrienden die we leerden kennen op de praatavonden van Downsyndroom Vlaanderen. Hele lieve mensen, die een dochtertje met down hebben dat slechts een drietal weken jonger is dan ons ventje: kleine L.

Ze nodigden ons op één van die praatavonden uit voor een barbeque, en de eerste datum die leek te lukken voor beide kanten was 25 mei, Ernestjes eerste verjaardag, dus. Ernestje werd er gevierd, V. maakte twee heerlijke taarten: eentje voor Ernest om heerlijk mee te smodderen, en eentje voor de rest van het gezelschap, om gewoon op te eten.

C&V vonden Ernestjes kroon heel tof, en ik beloofde er ook eentje te maken voor kleine L. - en natuurlijk ook voor haar tweelingzusje I. Ik kreeg de twee kleuren mee die de meisjes het beste staan, en kon dus aan de slag.

Het was niet evident. De voorbije maanden had ik zo ongeveer nul-nada aan naaitijd. Ik heb een héérlijke lesopdracht achter de rug, maar wel een heel veeleisende, die mij bijna dagelijks tot 's avonds laat aan mijn bureau kluisterde. En daarna kon ik het, dag na dag, niet meer opbrengen om nog te beginnen naaien. Maar beloofd is beloofd, dus ik toog op de valreep nog aan de slag.

Groen en roze, op bestelling. Ik vind ze wel leuk samen.

Leeskussen

Mijn metekindje werd vorige week tien. Ik polste even bij mijn schoonzus waarmee ik haar blij zou kunnen maken, en zoals verwacht luidde het antwoord simpelweg "boeken". Dat kind leest doodgraag, iets wat ik toejuich want toen ik tien was, deed ik ook niet anders dan lezen. Van 's morgens tot 's avonds, ik las en was niet meer op deze wereld. Heerlijk, dat ik mezelf zo in haar kan herkennen.

Ik liet me in de boekhandel assisteren en kocht twee boeken voor echte tienermeiden. Maar deze keer wilde ik ook nog iets voor de jarige naaien. Allerlei toffe tassen passeerden de revue, maar tijdsgebrek door alweer een nieuwe lesopdracht noopten me tot wat eenvoudiger plannen: een leeskussen. Een ideetje dat ik al lang geleden pinde, en nu eindelijk eens echt maakte.

Ik diepte een oud stofje op uit de kast, sjeesde zaterdag nog naar de winkel om paspel te halen en in geen tijd was het kussen klaar. Oef. Eindelijk iets zelfgemaakts voor mijn metekind.

Ik leende haar nog een paar Geronimo Stilton boeken, daar is ze op dit moment blijkbaar grote fan van. En Lilith, die was vooral fan van het kussen, en vond het niet zo'n fijn idee dat het een cadeau voor iemand anders was...

Welkom klein neefje *deel 2*

Ik maakte voor ons nieuwbakken neefje niet alleen een wikkeldeken, maar gebruikte ook eindelijk een paar patroontjes die al langer op mijn te-naaien-verlanglijstje stonden: de divided basket van Noodlehead en een überschattig giraffenknuffeltje.

De stof voor het pampermandje is dezelfde als voor de wikkeldeken, in andere tinten. Ik combineerde met paarse gabardine van de stoffenkamer.

* Ik vergat de krijtlijn vooraan eraf te wassen voor de fotoshoot, en 

had nadien geen tijd meer voor een nieuwe shoot...*

Wat een tof patroon zeg! Heel duidelijk uitgelegd, zelfs die scheiding maken verliep van een leien dakje. En het  formaat vind ik ideaal, zo handig voor veel meer dan alleen maar pampers en andere babygeriefjes.

Met de restjes van de deken fabriceerde ik nog vlugvlug een girafje. Ik zag het voor de eerste keer verschijnen bij Elisanna, en pinde het naarstig. Nadien bleef het dus bij een pin, tot nu. Ondertussen verschenen ze nog her en der, en ik blijf ze schattig vinden. Het was m'n eerste knuffeltje ooit, maar zo tof! 

 

Rafke kreeg ook zijn plaatsje in het mandje...

 

... en zo vertrokken we met ons mandje op babybezoek.

Op verdere naaisels wordt het hier nu wel langer wachten. Mijn naaitijd werd gereduceerd tot niks-nada-noppes door het *vul hier een niet-al-vriendelijk-adjectief-naar-keuze-in* RSV-virus dat ons Ernestje nu al 10 dagen in het ziekenhuis houdt, zonder direct zicht op wanneer hij naar huis mag komen. Dat in combinatie met  een job voor mezelve (eindelijk, dat wel, maar de timing kon beter), en derhalve heel veel voorbereidingswerk, zorgt ervoor dat mijn machines hier in alle eenzaamheid stof staan te vergaren. Er is een kleedje voor Lilith geknipt, en mijn doel is om het tegen kerstavond toch in mekaar te krijgen. Zou moeten lukken, toch?

Swapcadeautje

Tijdens mijn eerste zwangerschap, nu bijna 5 jaar geleden, geraakte ik op 9maand.be "aan de praat" met een groep mama's die allemaal ongeveer gelijktijdig uitgerekend waren. Zoveel jaren later zijn we een groep vriendinnen geworden die lief en leed met elkaar delen, iets wat we 5 jaar geleden nooit zelf hadden kunnen bedenken.

Met de verjaardagen van al die kindertjes in het vooruitzicht, organiseerden we een swapje. En ik had geluk! Mijn slachtoffertjes mama liet bij vorige swapjes (voor onszelf) al geregeld weten dat ze hoopte eens een creamama te treffen. Piepow paraat, dus!

Ik maakte voor Lisa een simpel a-lijn-rokje en een kussensloop.

De stoffenkeuze voor het rokje was een moeilijke bevalling. De mama heeft qua kledij een andere smaak dan ik. Minder felle kleuren, minder prints. En laat mijn stoffencollectie nu vooral uit prints en felle kleuren bestaan. Uiteindelijk ging ik voor een lap die ik nog over had van deze rok. Niet te fel, maar toch met veel kleurtjes erin. En de keuze is geslaagd! Ik kreeg al bericht dat ze de stof heerlijk vindt, omdat je er zoveel kleertjes mee kunt combineren. Oef.

Voor het kussen koos ik resoluut voor een echt meisjesstofje. De kleuren kreeg ik niet goed gefotografeerd, maar u ziet het zo ook wel, vermoed ik. Ik flockte er ook nog Lisa's naam op.
Dat er hier eentje wat jaloers werd bij het zien van dit kussen, moet ik u waarschijnlijk niet meer vertellen.

De twee cadeautjes verdwenen samen met een kaartje in een doos...

... de doos werd hermetisch ingepakt - vanwege het al te hoge nieuwsgierigheidsgehalte van de mama -...

... en nadat Lilith nog eens geteld had hoeveel jaar die Lisa nu eigenlijk werd (Da's evenveel als ik é mama!), vertrok hij richting slachtoffertje.

Happy Birthday Lisa!

Koekjes

Ik ben niet zo goed in afscheid nemen, dat zei ik vorig jaar ook al. Ik durf daar al eens een emo-kip van worden. En dat was zo'n dag of 10 geleden niet anders.

Lilith nam afscheid van haar zo geliefde juf Trui - en ik dus ook. Man, het lijkt precies nog maar ergens gisteren dat ze aan het schooljaar begon, en nu is het al voorbij.

Die juf Trui, dat is een bijou van een juf. Lilith ging van de eerste dag supergraag naar school, heeft niet één dag gezegd dat ze geen zin had, en het woord van juf Trui is natuurlijk heilig, dat zie je van hier. Het "juf-Trui-heeft-gezegd-dat..."-zinnetje hebben we hier ontelbare keren gehoord. Zalig toch, die kinderlijke adoratie van de juf.

Dat juf Trui dus een bedankje zou krijgen, dat stond vast. Het werden zelfgemaakte koekjes - die Lilith heel enthousiast hielp uitduwen - in een zakje dat ik maakte door op een blad gekleurd papier een foto van Lilith af te drukken, dat blad simpelweg in twee te vouwen en dicht te naaien met een siersteek. Ook voor de turnjuf werd een zakje koekjes gefabriceerd, trouwens. Lilith zag haar heel wat minder, maar veranderde door die turnlessen van een héél bange peuter in een kleuter die toch al wat durft klimmen en klauteren.

Volgende keer moet ik er wel aan denken dat ik er een plastiekje mee innaai, want nu kwam het vet er wel wat door. Maar ik ben allang blij dat ik tussen alle doktersbezoeken van net die laatste dagen door, toch iets heb kunnen fabriceren.

We gaan juf Trui missen, zoveel is zeker.