Prinsessenkussen

Toen ik haar, nadat we dit kleedje uitvoerig gepast en gekeurd hadden, vertelde wat mijn volgende kleedjesplannen waren, kreeg ik de eerder onverwachte reactie "ja, ok mama, maar wanneer ga je dan eens mijn kussen maken, want ik wacht daar nu al zo lang op". En gelijk had ze eigenlijk. Ik maakte kussens voor haar afscheid in de crèche, een kussen als verjaardagsswapcadeautje, een leeskussen voor haar nichtje, een afscheidskussen voor een goed vriendinnetje, en elke keer zei ik dat ik er ook voor haar eentje zou maken.

Hoewel ik haar eigenlijk nog wilde proberen te verrassen, toonde ik haar het stofje dat ik jaren geleden al met dit doel kocht toch vooraf. Madammeke wil nl. geen prinses meer worden en roze is verdwenen van de officiële lijst van lievelingskleuren. Maar toch, toen ze het zag begonnen die oogjes toch weer te twinkelen, en een enthousiaste "ja!" zette het licht op groen.

Ook haar naam moest er natuurlijk op, en daar kwam wat roze glitterflex handig van pas. Als het dan toch roze moest zijn, dan maar roze all the way.

Ze is content. Ein-de-lijk heeft ze haar hoogstpersoonlijke eigen kussen. Handig om in de zetel wat te rusten als je een beetje moe bent...

... of toch doet alsof :-)

En dan ga ik jullie toch nog eens moeten spammen met Bloggers-for-life-nieuws. Gisteren gingen we de laatste veilingweek in, dus hop, u moest al gaan kijken zijn om te zien voor welk moois je nu lotjes kunt kopen. Laat u maar eens goed gaan! Van mij krijgen jullie alvast de overzichtsfoto cadeau.

Afscheidscadeautje

Lilith begon vorig jaar op 1 september aan haar schooljaar in een nieuwe school. Het duurde een paar weken waarin ze wat prikkelbaarder dan anders rondliep, en daarna was het alsof ze nooit anders geweten had. Ze maakte nieuwe vriendjes en vriendinnetjes aan de lopende band, en voelde zich al snel helemaal thuis.

Eén van die nieuwe vriendinnetjes verhuist nu zelf, en gaat vanaf 1 september naar Liliths oude school. Lilith werd er wat droevig van, van dat nieuws. Geen lieve Eva meer in haar klas. En dus vond ze dat ze toch wel zeker een afscheidscadeautje moest geven.

En zo geschiedde. Ik schotelde haar een heel aantal stofjes voor, die ze allemaal afwees wegens "wel mooi maar het past niet voor Eva". Een eigen gedacht dat dat kind tegenwoordig heeft, ik kan er en boek over schrijven.
Tot ze deze vogeltjes zag. "Deze! Ja, deze!". De stof werd geknuffeld - dat gebeurt hier geregeld - en mama mocht aan de slag.

Het alom bekende Mina Dotter-recept voor een kussensloop deed weer perfect dienst, en toen Eva een paar dagen geleden een namiddagje kwam spelen, kon Lilith met een heel trotse blik dit kussen afgeven. "Zo kun je nog eens aan mij denken, als je dit kussen ziet.", zei ze er nog bij, en ze gaf haar vriendinnetje een dikke knuffel.

Of hoe bijna-zesjarigen blijkbaar ook al emo kunnen worden op een bijna volwassen manier.

Leeskussen

Mijn metekindje werd vorige week tien. Ik polste even bij mijn schoonzus waarmee ik haar blij zou kunnen maken, en zoals verwacht luidde het antwoord simpelweg "boeken". Dat kind leest doodgraag, iets wat ik toejuich want toen ik tien was, deed ik ook niet anders dan lezen. Van 's morgens tot 's avonds, ik las en was niet meer op deze wereld. Heerlijk, dat ik mezelf zo in haar kan herkennen.

Ik liet me in de boekhandel assisteren en kocht twee boeken voor echte tienermeiden. Maar deze keer wilde ik ook nog iets voor de jarige naaien. Allerlei toffe tassen passeerden de revue, maar tijdsgebrek door alweer een nieuwe lesopdracht noopten me tot wat eenvoudiger plannen: een leeskussen. Een ideetje dat ik al lang geleden pinde, en nu eindelijk eens echt maakte.

Ik diepte een oud stofje op uit de kast, sjeesde zaterdag nog naar de winkel om paspel te halen en in geen tijd was het kussen klaar. Oef. Eindelijk iets zelfgemaakts voor mijn metekind.

Ik leende haar nog een paar Geronimo Stilton boeken, daar is ze op dit moment blijkbaar grote fan van. En Lilith, die was vooral fan van het kussen, en vond het niet zo'n fijn idee dat het een cadeau voor iemand anders was...

Swapcadeautje

Tijdens mijn eerste zwangerschap, nu bijna 5 jaar geleden, geraakte ik op 9maand.be "aan de praat" met een groep mama's die allemaal ongeveer gelijktijdig uitgerekend waren. Zoveel jaren later zijn we een groep vriendinnen geworden die lief en leed met elkaar delen, iets wat we 5 jaar geleden nooit zelf hadden kunnen bedenken.

Met de verjaardagen van al die kindertjes in het vooruitzicht, organiseerden we een swapje. En ik had geluk! Mijn slachtoffertjes mama liet bij vorige swapjes (voor onszelf) al geregeld weten dat ze hoopte eens een creamama te treffen. Piepow paraat, dus!

Ik maakte voor Lisa een simpel a-lijn-rokje en een kussensloop.

De stoffenkeuze voor het rokje was een moeilijke bevalling. De mama heeft qua kledij een andere smaak dan ik. Minder felle kleuren, minder prints. En laat mijn stoffencollectie nu vooral uit prints en felle kleuren bestaan. Uiteindelijk ging ik voor een lap die ik nog over had van deze rok. Niet te fel, maar toch met veel kleurtjes erin. En de keuze is geslaagd! Ik kreeg al bericht dat ze de stof heerlijk vindt, omdat je er zoveel kleertjes mee kunt combineren. Oef.

Voor het kussen koos ik resoluut voor een echt meisjesstofje. De kleuren kreeg ik niet goed gefotografeerd, maar u ziet het zo ook wel, vermoed ik. Ik flockte er ook nog Lisa's naam op.
Dat er hier eentje wat jaloers werd bij het zien van dit kussen, moet ik u waarschijnlijk niet meer vertellen.

De twee cadeautjes verdwenen samen met een kaartje in een doos...

... de doos werd hermetisch ingepakt - vanwege het al te hoge nieuwsgierigheidsgehalte van de mama -...

... en nadat Lilith nog eens geteld had hoeveel jaar die Lisa nu eigenlijk werd (Da's evenveel als ik é mama!), vertrok hij richting slachtoffertje.

Happy Birthday Lisa!

Nog meer kussens

Aangezien ik dan toch in kussenmodus was, vond ik het hoog tijd om de vier stofjes en meters paspel die hier al lang met hetzelfde doel klaarlagen ook maar te verwerken.

De stofjes bestelde ik maanden geleden al, met het doel dat het geheel moest passen bij onze donkerbruine en rode zetels. De flockpaspel kocht ik bij Bambiblauw, zo zacht, echt ideaal voor kussens!

 

Ik vind ze best wel een vrolijk stel, zo met z'n vieren samen, en ze vrolijken onze donkere zetel een beetje op.

En zoals verwacht hebben ze enkel nog maar voor de foto zo mooi in de zetel gestaan... Lilith sleept ze rond waar ze ze hebben wil, en vindt het blijkbaar helemaal geweldig om nu plots overal lekker zacht te kunnen zitten. Maar het allerliefste heeft ze dat er voor haar "een bedje" van maken, voor de tv, en zo zat ze daar dus tv te kijken na haar eerste, o zo vermoeiende, schooldag...

... kon ze er heerlijk wat luieren met haar tuutje en popje na de tweede, nóg vermoeiender, schooldag...

... en viel ze er daarnet net niet in slaap toen ze van school thuiskwam.

Jaja, kleuter zijn, het is vermoeiend...

Afscheidscadeau

Bij een nieuw begin hoort meestal ook het einde van iets anders, en dat is ook bij ons het geval. Vandaag bracht ik Lilith voor de laatste keer naar de crèche, en man, ik vind het erg, echt.

We verhuisden haar toen ze 16 maand oud was van crèche, omdat we niet meer content waren van waar ze tot dan toe ging. Een gok, natuurlijk, want echt zeker kun je nooit zijn dat het dan ook daadwerkelijk beter zal zijn. Maar dat was het echt wel! Een supercrèche vonden we voor haar, de beste beslissing die we hadden kunnen nemen.

Al redelijk snel mocht Lilith daar doorschuiven naar het lenteklasje, het groepje van de oudste kindjes in de crèche, onder de hoede van D. D. werd haar god, haar held. Ze ziet hem doodgraag, en wij ook, want hij zorgt heel goed voor zijn kindjes en ze heeft bij hem ongelooflijk veel bijgeleerd.

En dus wilde ik het afscheid niet zomaar voorbij laten gaan. Een tijdje geleden werd in de nieuwsbrief gevraagd om geen cadeaus meer mee te brengen, bij geen enkele gelegenheid, maar ik liet de coördinatrice meteen weten dat ik niet van plan was me daaraan te houden. Er werd nog wat tegengesputterd "dat dat toch echt niet nodig was", maar dan kennen ze Piepow nog niet! En dus maakte ik twee kussens. Een klein cadeau om uit te drukken hoe dankbaar we D. zijn.

Een jongens- en een meisjesstofje, afgewerkt met flockpaspel van bij Bambiblauw.

Ik werkte ze gisterenavond nog af, en vanochtend was Lilith meteen heel enthousiast.

Haar ontgoocheling was dan ook groot toen ik haar vertelde dat de kussens niet voor haar, maar wel voor D. waren. Ik heb moeten beloven er voor haar ook nog te maken (dan ook in loze hé mama? ikke moe nie met klokodillen - tja, die "r" is nog altijd niet wat ze moet zijn...).

En zo vertrok ze deze morgen, trots als een pauw, naar de crèche met de twee kussens, en gaf ze ze flink af aan D. Manman, ik zeg het u, het zijn emo-dagen hier...