Home sweet home

Gisteren, een dag vroeger dan gepland zelfs, mochten we onze Ernest weer mee naar huis nemen. Heerlijk, dat ventje in zijn maxicosi mee terug de auto in, de rit naar huis, en dan terug binnen dragen, wetende dat dit symbolisch een heel grote stap was.

Even was er een gevoel van niet goed weten wat te doen, nu hij er terug is. Maar ondertussen zijn we het alweer helemaal gewoon, met ons vieren thuis. Dat de operatie hem deugd gedaan heeft, dat zullen we geweten hebben. Was hij voordien echt een mega-slaapkop, dan is hij nu veel meer wakker, en zijn stem hebben we de voorbije dagen ook al meer gehoord dan in de 10 weken voordien samen. 

Nu kunnen we echt opnieuw beginnen. Durven we eindelijk echt vooruitkijken. Veel onzekerheden, maar "que sera, sera", denken we dan maar.

Oef!

Het is voorbij. Gedaan. Die operatie die al tien weken voor ons ligt, ligt nu achter ons, en believe me, dat voelt veel beter.

Ons manneke heeft het allemaal goed doorstaan. Zijn hartje is meteen na de operatie zelfstandig beginnen kloppen, en sinds deze namiddag ademt hij ook helemaal zelfstandig. 't Is een vechtertje, en da's goed.

Hem moeten afgeven was zonder twijfel het moeilijkste wat ik in mijn leven al heb moeten doen. Niet dat we geen vertrouwen hadden in chirurg en anesthesist en de rest van het team, natuurlijk, maar toch. Die vijftal uur wachten gingen uiteindelijk redelijk snel voorbij, en het verlossende telefoontje kwam iets vroeger dan aangekondigd, dus we hadden gelukkig geen tijd om ons nog wat extra op te jagen.

En nu, nu kan het alleen maar beter beginnen gaan.

Playday dress wordt t-shirt

Ik probeerde het nog een paar keer, maar het verdict bleek onomkeerbaar. Eén nacht slapen met een slaapkleedje was genoeg. Dus daar lag het dan. Overdag aandoen was voor onze meid ook geen optie, want dat ding diende om te slapen, logisch, toch?

Een t-shirt, dus. Ik vond het zonde dat het nooit meer gedragen zou worden, want ik vind de combinatie van paars en oranje haar wel goed staan, eigenlijk. Ik knipte er gewoon een stuk af, hing er onderaan nog een oranje boordje aan, en klaar.

Valt het op dat ons dametje niet veel zin had in poseren? Tja, ze stond te popelen om naar het zwembad te vertrekken, en dan kwam ik op zo'n ongepast moment af met het fototoestel... arm kind, met zo'n blogmoeder...

D-day

7 augustus 2010 was onze mooiste dag. Het is een cliché, ik weet het, maar het klopt ook gewoon.

Veel feesten zal er dit jaar niet inzitten, want net op diezelfde 7 augustus wordt ons Ernestje geopereerd. Ik probeer er zo weinig mogelijk aan te denken, maar dat wordt hoe langer hoe moeilijker. Het idee dat er toch altijd een kans is dat het niet goedkomt... het beneemt me de adem, en ik word almaar banger. Geen idee hoe ik die lange vijftal uren wachten zal doorkomen, woensdag.
Ik geef hem alvast zoveel knuffels dat hij een hele reserve heeft, en dat zal alvast hetzelfde zijn als wat ik zal doen, zodra het achteraf weer mag.

Het worden de moeilijkste uren en dagen van ons leven, maar laat ons hopen dat we er achteraf kunnen op terugkijken als de dag dat hij een nieuwe start kon nemen!

Flockliefde

Flockliefde, als in "liefde voor het flocken". Zo gemakkelijk, zo snel. Voor onze toen nog ongeboren babyboy bestelde ik een effen jumpsuitje bij goodmoodkid, en ik flockte erop los, met leuk resultaat - al zeg ik het zelf.

Maar vooral, flockliefde als in "al mijn liefde in een simpel flockje gegoten". Want mijn oogappel, dat is hij wel, ons Ernestje, en hij wordt het elke dag meer. Zo'n heerlijk ventje...

Ondertussen staan we zo ongeveer aan de vooravond van zijn openhartoperatie. Niet komende week, maar de week nadien moet hij onder het mes. Ik mag er niet aan denken, aan wat ze allemaal met hem zullen doen. Echt niet. 't Is dat we weten dat het voor zijn bestwil is, en dan nog. Zo'n operatie, en dat bij zo'n klein hulpeloos wezentje. Het worden de moeilijkste uren uit mijn leven...

Twee maanden

Twee maanden zijn we ondertussen al verder. En nog steeds voelt het enerzijds alsof het al veel langer is, terwijl het anderzijds nog maar gisteren lijkt.

De voorbije twee maanden waren niet simpel. Het ene moment loop ik bij wijze van spreken fluitend door het leven, het andere moment zou ik liefst van al ergens in een putje kruipen en mij aan niemand tonen. Gelukkig beginnen die momenten van fluitend-door-het-leven-lopen langer te duren, en betrap ik mezelf er soms al eens op dat ik gewoon geniet van zot doen met Lilith, meezingen met een liedje waar ik van hou, of weet ik veel wat waarvan ik twee maand geleden dacht ik het nooit ofte nooit nog zou doen.

Maar ik betrap mezelf er even goed soms op dat ik diep in gedachten verzonken naar mijn manneke sta te kijken, zonder het te beseffen, met mijn gedachten ergens in de toekomst. Wat gaat er van zijn (en ons) leven worden? Geen mens kan het voorspellen...

Maar Ernestje is natuurlijk vooral mijn ventje. Mijn kleine knuffelmanneke. Het kleine mensje dat ik soms vastpak en -houd alsof ik hem nooit meer los zal kunnen laten. Dat overweldigende gevoel van moederliefde heeft misschien wat langer op zich laten wachten - en geloof me, daar voel ik me heel vaak heel schuldig over... - maar het is er nu wel, volop. Ernest is vooral mijn zoontje, en de rest zien we later wel.

Knuffelzacht

Tijdens het Hemelvaartweekend maakte ik een vlinderdeken voor onze spruit, waarvan ik toen dacht dat hij nog wel een maandje zou blijven zitten.

Vlinderdekens zag u al wel eerder passeren in blogland, dus veel woorden moeten daar niet aan vuilgemaakt. Ik had wat problemen met de overgang tussen voetenzak en vleugels, daar zitten echt wel een paar schoonheidsfoutjes. Het kan ook aan de stof gelegen hebben, want hoe ideaal ik die spons ook vind voor een zomerse knuffeldeken, echt gemakkelijk om te verwerken  vind ik dat toch niet.

We hebben er al veel deugd van gehad, van zijn vlinderdeken. In het ziekenhuis wikkelen we hem nu gewoon daarin, als we wat moeten wachten. Telkens die kleertjes af en aan, daar houdt hij niet van. Zo'n dekentje is dan véél makkelijker. En ook als we gaan wandelen, ligt hij heerlijk in zijn dekentje gedraaid in zijn draagmand. Heerlijk toch... Het zou ook op volwassenformaat moeten bestaan.