Orde!

Een hele tijd geleden palmde ik een vrij hoekje in onze slaapkamer in voor mijn stoffenvoorraad. Een simpele Ikea-kast, en ik kon beginnen. Het zou een hele verbetering worden! Of tenminste, dat was toch de bedoeling.

Ik ben niet echt de meest ordelijke mens (ahum, understatement), en dus lukte het me ook niet om in mijn kast de nodige orde te houden. Laat mij u tonen hoe het er tot voor kort aan toe ging in die kast:

 

Alles kwam wel in die kast terecht, en was dus uit het zicht, maar verder dan dat ging het niet. Alles op en over elkaar, van orde geen sprake. 

Tot vorige week. Onder het motto "genoeg is genoeg" begon ik aan de grote opkuis. Ontdekte ik pareltjes waarvan ik domweg vergeten was dat ik ze had, wegens te diep begraven. Hield ik me te lang bezig met fantaseren wat ik er allemaal mee zou maken. 

En nu? Nu ziet m'n kast er zo uit. 

Ik weet weer wat er allemaal inzit, en kan het ook gewoon zien nu. Voor het vouwen ging ik even te rade bij Mevrouw Toertjes en Pateekes, die een tijdje geleden een gelijkaardige actie ondernam.

En nu moet ik dus mijn best doen. Nieuwe stofjes mooi opvouwen en op de juiste stapel leggen. Stofjes er voorzichtig uithalen, zodat alles mooi blijft liggen. Het wordt een uitdaging...

Liliths back-to-school dress

Dat eerste-schooldagkleedje, dat was een schot in de roos. Ferm. Lilith straalde meteen van contentement toen ze 't met haar slaperoogjes ontdekte aan haar kamerdeur. En ze zag het zelfs zitten om, nog vóór we naar school vertrokken, van fotosessie te doen.

Het model zagen jullie al heel vaak passeren in blogland. Ze is nog steeds helemaal gek van het kleedje dat ze kreeg voor het geboortekaartje van haar broer, en toen ik me afvroeg hoe ik zo ongeveer hetzelfde model zou kunnen maken, kwam ik al snel bij Griet van Emma&Mona uit. Ik nam het bovenstuk van de Marie-Laure (die is trouwens nog steeds niet af, maar er komt schot in de zaak!), en maakte nadien met Griets uitleg kapmouwtjes en een cirkelrok in zes delen. Zo bleven de flamingo's toch allemaal ongeveer rechtstaan. Dat doen ze jammer genoeg niet in het kapmouwtje. Ik zag te laat dat ze er eigenlijk omgekeerd inzitten (aan de achterkant staan de flamingo's wel mooi recht), en dat allemaal weer lostornen was zondagavond laat net iets te veel van het goeie...

Het kleedje is helemaal gevoerd, zo kan het nog een heel stuk in het najaar mee. De blinde rits zette ik er voor de eerste keer in volgens de methode van Spiegelstiksels. Ik kan mezelf wel slaan dat ik dit nog niet eerder probeerde, want echt, zó simpel, en zóveel beter dan die voering er volledig met de hand aan te moeten hangen. Ik ben verkocht, en heb zo'n vermoeden dat ik alle blinde ritsen die in de toekomst mijn pad nog kruisen er op deze manier in zal zetten.

Dochter content, mama content. Dit is echt een topkleedje voor Lilith. Groot was dan ook haar verdriet gisterenavond, want ze had er 's middags op school al spaghetti op gemorst, en het kleedje moet dus eerst gewassen voor ze het weer mag aandoen. Ik zal er maar beginnen, dat het zo snel mogelijk weer dragensklaar is.

2 september

Net als 1,1 miljoen andere kinderen (hoorde ik zonet in het nieuws) trok ook Lilith vandaag weer naar school. De tweede kleuterklas, "dus nu ben ik toch echt wel groot é mama?".

Ze keek er al een tijdje naar uit. Liep de laatste dagen een beetje geprikkelder dan anders rond. Weende sneller als we haar wat plaagden. Deed plots wat stoute dingen die ze anders niet doet. Zenuwen? Ba nee, tuurlijk niet! Eigenlijk, als ze heel eerlijk was, wilde ze graag terug naar dezelfde juf als vorig jaar. Maar die nieuwe juf, die zal even geweldig zijn, daar zijn we zeker van.

Gisterenavond laat werkte ik nog haar eerste-schooldagkleedje af en hing het aan de deur van haar kamer. Maakte ik haar boekentasje klaar en hing het aan haar stoel. Toen ze opstond, blonken haar oogjes. Missie geslaagd!!

Op de speelplaats toch wat gemengde gevoelens, blijkbaar. Te veel volk voor onze meid, die het graag wat rustiger heeft.

Maar ze is vertrokken, en mijn moederhart pinkte toch een klein traantje weg...

Vooruitzicht

Zien jullie dit?

Een onderdeeltje van een bouwplan. Ons bouwplan. Deze 11,52m² worden ooit, over een goed jaar, mijn eigen hemeltje op aarde. O ja, tuurlijk ga ik ze moeten delen met mijn spelende kinders, maar dan nog. Gedaan met sleuren met machines, stofjes gaan zoeken boven in de slaapkamer, de strijkplank nog ergens anders om dan te beseffen dat ook nog dat ene kleur paspel nog boven ligt, enz enz enz.

Valt het op dat ik ernaar uitkijk?

Laat die werken maar goed vooruitgaan!
* zeg ik zeer optimistisch terwijl ze eigenlijk nog moeten beginnen*

Elinina

... of iets dergelijks.

Het idee was simpel. Ik zou voor Lilith een tas maken en die vullen met wat leuke spulletjes. Bij haar eerste bezoekje aan haar broer op de materniteit zou ze die krijgen. Een contente meid met meteen ook wat "bezigheidstherapie" voor in de kamer, ideaal, toch?

Het werd een combinatie van de eenvoudig te maken tas van Elisanna  met de menina van Eloleo. Ik drukte Elisanna's tas af op 85%, en verlengde de handvaten van de menina. Het formaat is nu ideaal voor Lilith.

Broerlief gooide roet in het eten door 2,5 weken te vroeg ter wereld te komen. Ik begon aan de tas de dag voor zijn geboorte. Alle delen waren geknipt, de buitenstof en voering hingen aan elkaar, en de dag nadien zou ik dat ding wel vlug afwerken. Niet, dus. En nadien bleef alles gewoon véél te lang liggen. Te veel aan mijn hoofd. Mijn naaimachines werden schandelijk verwaarloosd.

Gelukkig komt het stilaan terug. De kriebel om te naaien is er weer, en dus werkte ik eerst maar Lilith tas af.

 

De spulletjes voor erin had ik wel al in huis, en die kreeg ze wel al. Dat er een tas voorzien was, wist ze gelukkig niet. Ik zou er nooit zo lang mee kunnen wachten hebben, natuurlijk.

Lilith was best blij met haar tas, maar heeft hem eigenlijk nog nooit echt gebruikt. Ik zal dus nog maar even wachten om haar nog een tasje te maken.

En zo ben ik weer gelanceerd. Ondertussen ben ik al met andere dingen bezig, en ik voel dat ik het echt gemist heb. Wordt vervolgd!

Drie maanden

Drie maanden oud. Ernestjes derde levensmaand zullen we niet licht vergeten. Het werd de maand waarin hij zo ongeveer herboren werd. Lang leve de proffen en het hele team in UZ Gent. Wat zij voor ons Ernestje gedaan hebben, daar hadden we vooraf niet op durven hopen.

Drie maanden oud, dus. En nu pas kan hij echt beginnen groeien en bloeien. Aan zijn gewicht te zien, is hij zijn schade al ferm aan het inhalen.

Ik geniet, nu. Drinken geven is pas nu echt leuk. Momentjes om naar uit te kijken. Hij lacht en "babbelt". Doet wat een baby hoort te doen. Meer kunnen we toch niet wensen?

 

Ons manneke slaapt tegenwoordig het best met zijn knuffel over zijn gezichtje. En als wij het niet doen, trekt hij hem er zelf wel overheen. En zo ontdekken we bijna elke dag wel iets nieuws dat hij graag (of net niet graag) heeft...

Mét inhoud!

Deze hadden jullie nog tegoed. Het babypakje dat ik zelf hield i.p.v. het aan ons buurjongetje te geven, mét inhoud.

Jullie treffen Ernest op een van zijn betere "ik-probeer-wakker-te-worden-momenten".

Het pakje is hem al bijna te klein. Kleine maatjes blijkbaar, daar bij Kiind. Tijd voor een nieuw!