maandag 18 november 2013

zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

Tijdens een gezellig dagje naaien met mijn buurvrouw, maakte ik voor Lilith nog maar eens een pyama. Ik gebruikte een beproefd recept: de t-shirt zoals hier (o wat hou ik nog steeds van dat versneden voorpand!) en de broek zoals hier.

De twee überzachte nicky-stofjes kocht ik al ergens in de zomer in het Stoffenpaleis in Hasselt. Niet-effen nicky is maar moeilijk te vinden, dus ik was hier zeer blij mee - onnodig te zeggen, vermoed ik, dat ook ons madammeke het méér dan ok vond, met de hartjes?

Voor de foto's stond ze eerst maar zeer stijfjes te poseren, maar toen ik zei dat ze gerust wat gek mocht doen, liet ze zich volledig gaan :-)




Ze slaapt de laatste nachten als een roosje, daar zorgt deze pyama natuurlijk voor.

En de buurvrouw? Zij maakte ook een pyama, volgens hetzelfde recept. 's Avonds zetten we de twee meiden nog vlug eens bij elkaar, met hun matching pyama's.


En hop, alweer een projectje af. Hoera!

vrijdag 15 november 2013

Retro rokje

U vraagt zich waarschijnlijk af of hier nog genaaid wordt. Veel naaisels passeren hier tegenwoordig niet de revue. Maar ja hoor, ik ben zelfs redelijk productief momenteel. Al zult u me daarin gewoon op mijn woord moeten geloven, want foto's maken komt er precies niet van.Gelukkig kreeg ik Lilith toch nog eens voor m'n lens in een rokje dat ik een tijdje geleden al maakte.

Een hele tijd geleden won ik bij Alfonsiene een paar stofjes. Ik borg ze op in m'n kast, waar ze heel lang ongebruikt bleven liggen, tot de mooie herfstkleuren van één van de stofjes me een tweetal maand geleden weer begonnen op te vallen.

Nog geen uurtje later had ik voor Lilith een rokje gefabriceerd. A-lijntje van Mme Zsazsa, brede elastiek bovenaan, et voilà! En dan knipte ik er zelfs twee, want toen ik de naden wilde openstrijken, bleek het stofje daarvan gewoon te smelten - gesmolten rok, 't is eens iets anders, al een geluk had ik nog stof genoeg om gewoon opnieuw te beginnen.




Wat hou ik toch van die kleine snel-klaar-projectjes. Instant voldoening!

dinsdag 12 november 2013

Draagpost: de evaluatie

Ik kreeg de vraag zeker te laten weten hoe ik de twee babydragers uit mijn vorige post ervaren had, en doe dus een poging om daar een en ander over te schrijven.

Ik begon met de Storchenwiege Baby Carrier. Aandoen is poepsimpel, dus dat vond ik al een groot voordeel. Hij voelt ook echt goed aan, stevig en zo, eigenlijk al wat ik wil, en met maar één knoop dus ik was graag bereid dat even over het hoofd te zien.


Maar Ernestje dacht er anders over. Ik probeerde hem verschillende keren uit, en telkens zette hij het na een paar minuten op een geween en tegengewring dat het niet mooi meer was. Nee, hij vindt hem níet tof.

*Let vooral niet op dat roze speldje aan mijn t-shirt, dochterlief vindt dat
tegenwoordig de ideale plaats om haar haarspeldjes op te 
bergen als ze ze niet meer wil.*

Dan maar de Manduca bovengehaald. Ook heel gemakkelijk aan te doen, misschien wel iets omslachtiger met de babyinsert, maar daar zal hij binnenkort toch uitgegroeid zijn, dus houd ik daar even geen rekening mee.


Ik hou van de Manduca, en nog belangrijker, Ernestje ook! Ook hier stribbelt hij telkens even tegen, maar daarna valt hij ook meteen in slaap, heerlijk gevoel is dat - op bovenstaande foto is hij bijna vertrokken, zoals je aan z'n oogjes kunt zien. Hij vindt het blijkbaar heel leuk dat zijn voetjes hier ook mee in de drager kunnen.

Ik waagde me met de Manduca zelfs al buiten, tijdens een wandeling in het bos hier vlakbij. Ook daar viel hij pardoes in slaap, en 't is echt heerlijk om zo met hem rond te wandelen.

 
Manduca dus. De gehuurde dragers stuurde ik ondertussen terug, maar vanmorgen kwam de postbode alweer langs met een leuk pakje: mijn eigen Manduca Silver Lily. Ons manneke is in de crèche, maar wacht tot hij thuis is! Dan loop ik een hele avond met hem rond...

vrijdag 25 oktober 2013

Draagpost

In vervolg op dit bericht, ging ik maandag op draagconsult bij Kim van Koekedoe. Heel fijn! En ook verhelderend. Aangezien ik hierin een echte leek ben, wist ik ook niet wat ik moest verwachten. Na een tweetal uurtjes had ik al een redelijk goed idee over wat ik wil.

Het zal uiteindelijk een keuze worden tussen Manduca en Storchenwiege Babycarrier, met later eventueel toch ook een geweven draagdoek. Wat een verschil met zo'n elastische doek als Tricot Slen! Het geeft me een veel veiliger gevoel.

Maar goed, nu moet die keuze nog gemaakt worden. En zo kwam ik terecht bij de doekenbib. Tof initiatief! Je kunt er allerlei babydragers huren voor twee weken, en zo rustig ondervinden wat er beste past - zowel voor mezelf als voor Ernestje. En zo kon ik daarnet de postbode wel omhelzen. Een grote doos, met een Manduca en een Storchenwiege.


Zo jammer dat Ernestje vandaag in de crèche is, anders zou ik al de hele dag met hem kunnen rondlopen. Maar dat halen we straks dan wel in.

Ik ben heel benieuwd wat ik ervan zal vinden, de komende twee weken.

donderdag 24 oktober 2013

So you think you can...

... adapt a pattern?

*zucht*

Ik wilde een broekje maken voor Lilith. Skinny model, want madame wil tegenwoordig alleen nog broeken in haar botjes (want aja, als ze die botjes onder haar broek steekt, dan zien de andere kindjes en de juf niet dat ze botjes heeft, "é mama?"). In een Knippie vond ik een tof skinny modelletje, maar een heupmodel, en dat zie ik haar nog niet dragen. Dus verhoogde ik het, op aangeven van mijn naailerares, naar een skinny mét hoge taille.
Mooie mosterdgele elastische gabardine van bij de Stoffenkamer (heerlijke stof voor een broekje), voor de tegenzak en de binnentailleband contrasterende stof, en naaien maar! Toen het af was, kon ik er bijna verliefd op worden, want al zeg ik het zelf, 't is echt heel tof.

Maar dan...


Op de foto kun je het al zien: er is gewoon te veel broek. Veel te veel. We hebben hem te veel verhoogd, of het is totaal geen model voor Lilith, of ik zou het niet weten, maar hij past haar niet. To-taal niet. Vooraan zit ze echt met een hoop geblubber van stof - tenzij als we hem belachelijk hoog optrekken, zoals op de foto. De zakken staan ook veel te wijd open. Ach, ik weet het niet, maar het is simpelweg mislukt.

Balen, echt. Ik was er zó blij mee. En op sommige foto's ziet het er zelfs nog min of meer ok uit...



But who am I kidding? De broek is niet draagbaar.

Dus nu op zoek naar een nieuw model. Iemand een tip voor een skinny broekje voor een vierjarige?


donderdag 17 oktober 2013

dragen, droeg, gedragen

Dragen. Ernestje dragen. Ik loop er al een tijdje mee in m'n hoofd, en wil er nu ook echt werk van maken. Dat manneke niet altijd in de maxi-cosi of kinderwagen rondrijden, maar dragen, in een of andere vorm van draagdoek of -zak.

Meer nog dan "gewone" kindjes hebben downkindjes behoefte aan stimulatie. Stimulatie is zowat het sleutelwoord, eigenlijk, om hem in zijn ontwikkeling te helpen. Hoe meer stimulatie, hoe meer hij zich zal kunnen ontwikkelen. En ik ben er stilaan van overtuigd dat hij net daarom zoveel deugd zou hebben van gedragen te worden.

Nu alleen nog dé juiste drager vinden, die zowel voor mij (en meneer Piepow) als voor Ernestje comfortabel is. Ernestje heeft (op zijn bijna vijf maanden) nog altijd maar het postuur van een flinke boreling, dus veel dragers zullen hierdoor al afvallen. Heel waarschijnlijk zal ik dus een draagconsult volgen, al zeker omdat ik nog een echte leek ben. Ik ben zo benieuwd!

Iemand tips? Aanbevelingen? Ervaringen met dragen?

Ik hoor het graag!

maandag 14 oktober 2013

Swapcadeautje

Tijdens mijn eerste zwangerschap, nu bijna 5 jaar geleden, geraakte ik op 9maand.be "aan de praat" met een groep mama's die allemaal ongeveer gelijktijdig uitgerekend waren. Zoveel jaren later zijn we een groep vriendinnen geworden die lief en leed met elkaar delen, iets wat we 5 jaar geleden nooit zelf hadden kunnen bedenken.

Met de verjaardagen van al die kindertjes in het vooruitzicht, organiseerden we een swapje. En ik had geluk! Mijn slachtoffertjes mama liet bij vorige swapjes (voor onszelf) al geregeld weten dat ze hoopte eens een creamama te treffen. Piepow paraat, dus!

Ik maakte voor Lisa een simpel a-lijn-rokje en een kussensloop.


De stoffenkeuze voor het rokje was een moeilijke bevalling. De mama heeft qua kledij een andere smaak dan ik. Minder felle kleuren, minder prints. En laat mijn stoffencollectie nu vooral uit prints en felle kleuren bestaan. Uiteindelijk ging ik voor een lap die ik nog over had van deze rok. Niet te fel, maar toch met veel kleurtjes erin. En de keuze is geslaagd! Ik kreeg al bericht dat ze de stof heerlijk vindt, omdat je er zoveel kleertjes mee kunt combineren. Oef.



Voor het kussen koos ik resoluut voor een echt meisjesstofje. De kleuren kreeg ik niet goed gefotografeerd, maar u ziet het zo ook wel, vermoed ik. Ik flockte er ook nog Lisa's naam op.
Dat er hier eentje wat jaloers werd bij het zien van dit kussen, moet ik u waarschijnlijk niet meer vertellen.

De twee cadeautjes verdwenen samen met een kaartje in een doos...


... de doos werd hermetisch ingepakt - vanwege het al te hoge nieuwsgierigheidsgehalte van de mama -...


... en nadat Lilith nog eens geteld had hoeveel jaar die Lisa nu eigenlijk werd (Da's evenveel als ik é mama!), vertrok hij richting slachtoffertje.



Happy Birthday Lisa!