Op en top herfst

"Of ik iets kon doen met een stofje met paddenstoelen", zo vroeg schoonmama piepow me twee jaar geleden. Nu heb ik het niet zo voor al die katoentjes met kleine paddenstoeltjes, dus ik vermoedde van niet, maar liet het haar toch even uithalen. En wow, nog een geluk dat ik niet meteen zei dat ze 't maar moest wegdoen. Even later was ik een toffe paddenstoelenkussensloop rijker.

Twee jaar liet ik het in mijn kast liggen, maar nu moest het er dan toch aan geloven. Lilith (aan wie ik had beloofd dat ik na de verhuis voor haar zou naaien en die dus met de dag ongeduldiger werd) zag een paddenstoelenrokje wel zitten want "a ja mama, 't is herfst é en dan zijn er veel paddenstoelen voor de kabouters om in te wonen, en zie mama, die rode met witte stippen die op dat stofje staan, dat zijn dus de kabouterhuisjes."

Ze is ongelooflijk blij met haar rokje met kabouterhuisjes, en vooral ook gewoon omdat ik eindelijk weer aan het naaien geslagen ben - en zij niet alleen!

Ik verknipte de stof tot 2 lange stroken en rimpelde die, deed hetzelfde met een oranje voeringsstofje, en hing ze samen aan een elastiek. Meer moet dat soms niet zijn.

Dat ik eerst dacht slim te zijn en de elastiek tussen buitenstof en voering te sandwichen, waardoor ik tot resultaat een overdreven dikke stofbubbel in de taille kreeg, dat vergeet ik maar snel.

Hoe zou het nog zijn met...?

De eerste blik in tijden die ik op mijn eigen blog werp, leert me dat mijn laatste bericht dateert van 27 september. Anderhalve maand geen blogberichten, anderhalve maand geen naaisels ten huize Piepow.

Kort nadat ik het laatste steekje van de deken naaide, verdwenen mijn machines, stofjes en alle andere naaigerelateerde spullen in de steeds groter wordende berg verhuisdozen, want tijd om te naaien had ik toch niet meer. Ondertussen wonen we drie weken in ons nieuwe huis, en zijn we het hier al helemaal gewoon. Dat oude huis, dat lijkt iets uit een veel verder verleden.

Dat twee dagen na de verhuis onze beide kinders ziek werden, en dat Ernestje nog een paar dagen later in het ziekenhuis belandde om daar acht dagen all-in te verblijven aan Costa Hospitalia, hielp niet echt mee om de verhuis en bijhorende uitpak- en opruimactie goed te laten verlopen. Dat ik vier lesuren extra kreeg is iets waar ik op zich heel blij mee ben, maar qua bijdrage aan een vlotte afhandeling van de verhuis scoort dat ook zeer slecht. Er zijn m.a.w. nog heel wat ruimtes in dit huis die er niet bijliggen zoals ze dat in mijn ideale wereld zouden doen. Maar we leven hier, vinden onze weg en (bijna altijd) al wat we nodig hebben, dus ik ben content.

Mijn naaikamer nam ik wel al onder handen. Allé ja, het ligt er daar ook nog niet bij zoals het in mijn ideale wereld zou moeten, maar ik kan sinds gisteren weer naaien. Machines uitgehaald, het grootste deel van de dozen met stofjes en consoorten is leeggemaakt en de inhoud opgeborgen, en dat geeft dan dit:

Nog rommel overal, nog niet de tablet aan de muur met de bijhorende bankjes, maar de oude keukentafel doet ook dienst en ik kan weer aan de slag. En o wat is de goesting groot!

Het eerste naaisel is, op de zoom na, klaar, en ik hoop dat dat het eerste van een hele reeks mag worden.

Wat warmte en troost

Soms krijgt een mens nieuws dat de wereld doet stilstaan. Nieuws dat je soms van bij anderen hoort "maar nooit bij jezelf, toch?" Nieuws waar je kwaad en opstandig, en intens verdrietig van wordt.

Zo ook vriendin K. Haar neefje, amper vier jaar oud, werd getroffen door kanker, en dan nog in een ferm agressieve vorm. Voor het neefje en de hele familie veranderde alles. Dat van die wereld die stilstaat, dat klopt soms gewoon ook. Alleen blijft hij niet stilstaan, en verwacht hij van jou hetzelfde. Vooruit moet je, hup met de geit, en durf niet klagen.

Omdat we voelen dat K. het heel erg moeilijk heeft om te blijven gaan, om er te blijven zijn voor haar zus en de hele familie en ondertussen ook zelf gewoon rechtop te blijven, besloten we haar een klein beetje warmte en troost te sturen. We kunnen niet helpen, alleen maar machteloos toekijken, maar hopen haar op deze manier toch een gevoel van steun te geven.
Ik stelde dus voor om haar een lekker zachte deken te maken, en dat voorstel werd meteen door iedereen gedragen.

Origineel ben ik hier totaal niet. Het idee van het dekbedovertrek van bij Zeeman zag ik eerder bij Toertjes & Pateekes. Kort na die post stond ik zelf in de Zeeman, en bracht het dekbedovertrek mee, samen met een zachte fleece deken - waarom moeilijk doen als gemakkelijk ook gaat?
Hetzelfde dekbedovertrek zag ik ook al elders tot-dekentje-verwerkt verschijnen, gecombineerd met gouden paspel, en ook dat idee kopieerde ik schaamteloos (als iemand trouwens nog weet bij wie dit al verscheen, let me know, dan zet ik de link er hier nog bij).

En oef, vriendin K. is blij, héél blij, met het onverwachte cadeau. Dat het haar echt deugd doet, liet ze ons weten. En daar doen we het natuurlijk voor.

Uitdeeltijd

Nooit gedacht dat mijn boekjes zoveel aandacht zouden krijgen. De twee Engelstalige  vonden geen nieuw plekje, en verhuizen dus binnenkort naar de kringloopwinkel.

Voor de twee andere liet ik random.org zijn werk. Ik nummerde jullie reacties, en dat leverde deze resultaten op.

Voor het Japanse boekje:

De tweede reactie kwam van Khadetjes, dus Sarah, binnenkort mag jij mijn Japannertje adopteren.

Voor Maak het zelf met je naaimachine:

De eerste reactie voor dit boekje kwam van Elke Jansen.

Binnenkort misschien nog meer, want het is hier nog bijlange niet afgelopen met dat opruimen.

Piepow houdt grote kuis

Het is hier voor de moment dozen-inpak-tijd. Over vijf weken verhuizen we, en dat hebben we geweten. Overal troepen hier bananendozen samen, gevuld met allerlei spullen die de verhuis zullen overleven. 

Maar natuurlijk is dit ook hét moment om vanalles weg te doen. We proberen van ons hart een steen te maken, en al wat we al jaren niet meer gebruiken of waarvan we weten dat het toch niet meer uit de verhuisdozen zal raken, mag weg.

Zo ook een paar boeken uit mijn prille, pre-Vlaamse-blogsters-die-toffe-boeken-schrijven, naaitijd. Ik sprokkelde hier en daar boeken bijeen, en hoewel ik ze toen, in die beginperiode, heel vaak doorbladerde en er inspiratie uithaalde, blijven ze hier nu al heel lang werkloos op hun plank staan. Tijd dus om er iemand anders blij mee te maken.

Yeah! I made it myself van Eithne Farry

101 ways to use your first sewing machine van Elizabethe Dubicki

Maak het zelf met je naaimachine van Marion Elliot

en een Japans naaiboekje dat ik nog nooit gebruikt heb en dat ik waarschijnlijk

ook nooit meer zou gebruiken.

Staat er iets tussen dat je graag wil? Laat dan gewoon hieronder iets weten, en stuur me een mailtje. Het boek komt dan jouw kant op!

Sunki Dress

Oftewel Liliths back-to-school kleedje.

Ik maakte vorig jaar een kleedje voor de eerste schooldag. Lilith was (en is nog steeds) weg van het flamingokleedje, heeft het het hele schooljaar door gedragen en weet nog heel goed dat ik dat voor haar gemaakt had voor de eerste schooldag van de tweede kleuterklas. Ik kon dus niet veel anders dan voor haar weer een kleedje maken, voor alweer een eerste schooldag.

Ik twijfelde (lang!) over model en stof. Ze hield heel erg van de zwierrok van haar flamingokleedje, maar ik vind dat ze ook heel goed staat met de rechtere modellen die ik ondertussen voor haar maakte. Bovendien vond ik zo'n cirkelrok niet zo geslaagd met een kousenbroek eronder, hoewel ze wel vaak zo naar school vertrokken is, vorige winter.
Wat een geluk dat Pinterest bestaat! Ik scrolde daar wat heen en weer op mijn borden, en plots viel alles op zijn plaats. De Sunki Dress van Figgy's Patterns, die pinde en kocht ik al heel lang geleden. En ook al behoorlijk lang geleden kocht ik of FB een stofje over, met de Sunki in gedachten. Ik vond in mijn stoffenkast bovendien een bijna-perfect matchend stofje, en dus was het beslist.

Een A-lijn met versneden voorpand, zakken, overlappende schouders en een mouwtje met een klein beetje pof. Alles samen geeft dat een tof eindresultaat!

Hoewel ik tijdens het naaien nogal fel twijfelde, ben ik uiteindelijk wel content. Het enige wat ik wel zou willen aanpassen als ik het patroon nog eens bovenhaal, is dat ik de halsuitsnijding wat minder breed zou maken. Voor de rest is het gewoon een tof patroontje!

Lilith, die begon vandaag trouwens aan haar derde kleuterjaar in een nieuwe school. Ergens in oktober verhuizen wij naar onze nieuwe stek, en dus verhuisde Lilith vandaag al van school. Ze stond vanmorgen op met wat kriebeltjes in haar buik, maar deed dat heel goed, op de nieuwe speelplaats!

En ikzelf! Ik sta deze keer eens niet aan de zijlijn op de eerste schooldag, en ben daar heel blij mee. Ook ik begon vanmorgen in een nieuwe school, en had dus vanmorgen wat kriebeltjes in de buik, maar alles viel goed mee. We zijn beiden gelanceerd!

Nog meer slaapwarmte

Ik had het kunnen weten, natuurlijk.

Nadat na Bientje ook Kaatje haar eigen dekentje had gekregen, rommelde het nogal in Liliths poppenhuishouden. Twee poppen konden nu heerlijk zacht en warm slapen, maar twee andere, armzalige kleine poppenmeisjes moesten het nog zonder stellen.
Lilith bemoederde en bemiddelde, liet haar poppen afwisselend slapen, maar echt rustig werd het niet in haar drukke gezinnetje. En dus waren ze daar plots opnieuw, de puppy-oogjes. Of ik niet, toevallig, nog een paar zo'n zachte stofjes had? En dan ook van die "hardere stofjes" die daarbij passen? En of wij dan niet nog eens zo samen een paar dekentjes konden maken voor Eva en Fientje?

Bon. Zoiets kon ik natuurlijk niet weigeren. Ik dook in mijn kast, diepte nog wat resten op, liet Lilith naar hartelust kiezen en combineren en we konden weer aan de slag.

Oef, rust hersteld.
U ziet Bientje en Kaatje onder hun dekentjes, maar nu in gezelschap van hun poppenzusjes Eva (restjes van een kussen en van dezelfde pyama als Kaatjes hartjesstof) en Fientje (stof van de binnenkant van mijn agenda en bruine fleece van een jasje dat ik lang geleden voor Lilith maakte).

Niet te geloven hoe blij Lilith ermee is. Ze kan nu naar hartelust verder moederen, en hoeft zich geen zorgen te maken over geruzie.

*tot ze doorkrijgt dat Bientje de enige is die een slaapzak heeft, ooit gekregen van de Sint*

Ik ben vooral blij dat ik eens wat van mijn restjes gebruik. Ik gooi ze nooit weg, maar gebruik ze ook zelden. Eindelijk wat opgebruikt!

Waarvoor gebruiken jullie reststukken?